Stoppen met roken - Diary of a Quitter

Vorige week donderdag was het weer raak. Een in pluimen gehuld pakje op mijn bureau. Niemand die echter iets gezien of gehoord heeft, as usual. Niet zonder argwaan - gezien de grootte van het pak - maakte ik het open.

Een hoed! Zo een echte Zorro hoed, maar dan met dezelfde vleugeltjes erop dan op de sokken. Ik twijfelde of deze zoveelste hint wel in The Box zou passen, dus ben ik maar meteen naar mijn wagen gelopen. De hoed pastte. Gelukkig maar, want donderdagavond was er Boxcontrole!

Ik zat net thuis de levering van ons avondmaal te bewonderen toen ik opnieuw een SMS kreeg met de vraag om mij naar de Time Out in Zellik te begeven. Niet zo ver van bij ons, dus snel alles de oven in en in de wagen gesprongen. Er stond een engel te wachten. Er was zelfs een spandoel "BOXCONTROLE". Om te zien of alle items in The Box zaten. En gehoorzaam als ik ben... Heb als beloning een rijstpapje gekregen.

En deze morgen was het weer van dat. 2 reusachtige vleugels in krijt, getekend op mijn parkeerplaats. En een countdown berichtje waar mijn naam hoort te staan. Inclusief pluimen. Zonet was er trouwens alweer een countdown bericht in de lift op het werk.

Ik heb de indruk dat de frequentie van berichten toeneemt naarmate D-Day nadert. Ik ben er intussen trouwens achter dat D-Day zaterdag 4 april is, en de countdown telt af tot 22u 's avonds. Ik hou jullie op de hoogte!

Het was ongewoon groots, het feest van telecomgroep waarvoor ik werk. Meer dan 4.000 benen geteld. Als je die dan door 2 deelt heb je het aantal personen dat aanwezig was op het feestje.

Grote namen ook, en hapjes en drankjes, en... engelen! Want hier had ik weer niet op gerekend. Druk feestend voel ik de vibratie van mijn iPhone in mijn borstzak: een SMS'je van Rafaël X met de volgende tekst:

"ARE YOU READY? I HAVE SOMETHING FOR YOU. GO TO THE COATROOM. ASK FOR ITEM 3"

Net op het moment dat je denkt dat de engelen eventjes pauze hebben genomen passeren ze op het feest van je werkgever. Ik ben trouwens direct naar de coatroom gegaan en heb van de lieftallige dame van dienst het pakje ontvangen. "Gebracht door een engel". Deze keer was het een Dame Edna brilletje. Je weet wel, zo met van die vleugeltjes links en rechts. Dat past in het gevleugelde countdown plaatje. Papiertje erbij met "item nr. 3, put it in the box." En het bijhorende "do not ask any questions"-zinnetje.

Er zitten nu 2 sokken en een Edna-bril in The Box. Ik hou jullie op de hoogte! 

Het is me wat geweest, de voorbije week. Druk-druk-druk, en dus geen tijd om mijn blog-lezertjes in de watten te leggen. Niet dat ik geen zin had, ik had gewoon geen tijd wegens extern en geen internet connectie. Bijgevolg stapelen de "Awel?"-letjes zich op natuurlijk.

Ik zal dus - nu ik uitgerust aan zee van een zalig zonnetje zit te genieten - even bijbenen. Voor het gemak spreid ik alles min of meer chronologisch in verschillende postjes, die dan later deze week zullen verschijnen.  Een weekje terug in de tijd zeg maar.

Van tijd gesproken. Het is weer zomertijd! Mijn favoriete tijd :p. Ik hoop dat er ooit eens wat intelligente koppen de handen uit de mouwen steken om het zomeruur gans het jaar te laten zoals het is. Geen wintertijd meer. Want dan blijft het in de winter trouwens ook langer klaar. En hebben we minder last van dat grijze en donkere depriverhaal. De hoofdreden (energiebesparing) is trouwens een drogreden, gezien verschillende studies al lang hebben uitgewezen dat het schakelen tussen winter- en zomertijd geen flikker uithaalt als het op energiebesparing aankomt. En dat uurtje slaap dat we dan zogezegd meer krijgen in de winter zal ik dan maar spenderen aan het tot leven wekken van mijn typische blog-spinsels. Deal? 

Ik had het echt niet verwacht, nooit gedacht dat ze zo ver zouden gaan, maar op vrijdagavond, bij aankomst op de studio aan zee, hing er alweer een countdown boodschap aan de deur. Binnen lag zowaar een derde pakje: de tweede sok met engelenvleugeltjesmotief.

De engel moet wel wat moeite hebben gehad om met die grote vleugels de studio binnen te komen, want er lagen overal witte plumpjes. Een snelle geurtest leert mij dat de pluimpjes niet afkomstig waren van een verloren gelopen boa wegens het gebrek aan drank- en sigarettengeur. Ze roken eerder naar een natte kip.

Vij thuiskomst gisteren was het ook van dat. Een countdown boodschap aan het raam in de inkomhal. Mét pluimpjes...

Ik begin me nu toch echt wel wat zorgen te maken. Als die engeltjes zoveel pluimen gaan verliezen, hebben ze er tegen d-day misschien helemaal geen meer over. We shall see...

Met het lekker weertje dezer dagen, nemen de engelen blijkbaar een verdiende pauze. Buiten een sms'je of een mailtje met de verdere countdouwn valt er niets te melden.

toch heb ik vandaag een mailtje gestuurd naar Gabriel X. Met de melding (want ik mag geen vragen stellen) dat "The Box" eigenlijk een beetje groot is uitgevallen om enkel een gevleugelde sok te huisvesten. Tenzij het de bedoeling is dat ik zelf, slangenmensgewijs, in de doos kruip natuurlijk.

Ik begin alvast te oefen. Fijn weekend!

Het ziet er naar uit dat de engelen ofwel ineens met vakantie vertrokken, ofwel een offensief zijn begonnen om mij te misleiden.

Ik dacht immers alles correct op een rijtje gezet te hebben en dacht dat ik wist wat de volgende stappen zouden zijn in dit verhaal, niet dus.

Zo heb ik gisteren helemaal geen SMS'je ontvangen van Rafael X, ik was er nochtans van uit gegaan dat zit nu elke dag tot d-day zou gebeuren. In de plaats is een nieuwe engel verschenen. Gabriel X. Die heeft geen GSM maar een email adres dat even geniaal als grappig is: asknoquestionsdavid at gmail dot com. Ask no questions. Maar intussen ben ik wel druk bezig om dit avontuur helemaal te doorgronden. En dit terwijl het feestcomité voorlopig geen krimp geeft...

Want daar ga ik nog steeds van uit. Dat het een nooit gezien en uit de hand gelopen b-day verrassing is. Tenzij me iemand na het leven staat. Of misschien wordt het nog kinky. Maar dat lezen jullie ongetwijfeld in een volgend postje...

Het was niet zonder argwaan dat ik het mij toegestuurde pakje gisteren opende. Als verantwoordelijke voor de klantendienst bij een telecom operator kan je je immers aan vanalles verwachten wanneer één of andere gek gedurende 24 seconden zijn dienst niet heeft kunnen gebruiken.

Na het doorworstelen van het krantenpapier en de touwtjes vond ik tot mijn grote verbazing een sok. Met engelenvleugeltjes erop.Het leek zelfs even mijn maat te zijn. Verder nog een papiertje met een geheimzinnige boodschap: The countdown has begun... en nog: put this item in The Box.

Geen idee wat die doos moest betekenen, en de politie van Wemmel zag geen reden tot paniek, dus heb ik het hele zooitje in mijn schuif laten verdwijnen. Ik besliste toen er thuis niets over te zeggen.

En dat lukte. Tot er rond een uur of 9 aangebeld wordt. "Ik heb een pakje voor David". Ik loop naar beneden, en dacht nog even dat die iBood bestelling wel zeer snel geleverd werd. Tot mijn verbazing staat er een lieve mooie engel voor mij. Inclusief een pluizig aureooltje. Met een in krantenpapier ingepakte verrassing. En met hetzelfde type koord errond dan rond de sok.

"Bent u David?"

"Ja."

"Ik heb dit pakje voor jou. Ik weet verder van niets en moet nu gaan."

Na de levering ontvang ik nog een SMS van een mij onbekend nummer. Wanneer ik dit nummer bel hoor ik enkel de intro van de Frankie Valli song "Can't take my eyes off of you".

Het begint te dagen. Dat was natuurlijk "The Box" zoals vermeld op het geheimzinnige sok-briefje. Alleen was het waarschijnlijk de bedoeling dat eerst de doos en dan pas de sok zou geleverd worden, maar dat was voor één keer buiten de efficientie van De Post gerekend.

Het briefje in "The Box" vermeldde ook aftelgegevens. Allen leiden ze naar een datum die dichtbij mijn verjaardag ligt. Dus waarschijnlijk heeft het daar wel iets mee te maken, alhoewel het feestcomité geen spier vertrekt. Nog niet ;-)

Eventjes alles samengooien geeft mij al volgende elementen: vleugels op de doos, vleugels op de sok, afzender van de doos was Rafael, die van de sok was Michael. Zijn dat trouwens geen engelen? Of heeft het iets met Red Bull te maken ;-) Het krantenpapier was dat van De Tijd van 14 maart. De artikels brachten me niet echt verder... Het pakje met de sok werd wel in Leuven gepost, tevens op 14 maart.

En dan is er nog het liedje. "Can't take my eyes of of you". Komt daar niet iets in van "you'd be like heaven to touch"? Dat is trouwens zeer van toepassing op mij. Een algemene waarheid die bevestigd kan worden door iedereen die me toevallig of ontoevallig aanraakt.

Eventjes verder nadenken. Wordt onvermijdelijk vervolgd...

Wat een fantastisch gevoel moet het zijn. Vol spanning kijken naar de trekking van pakweg Euromillions of de wekelijkse prijsvraag op Kanaal 3, en er achter komen dat je gewonnen hebt! Zalig! Eerst een moment van ongeloof. Toch snel eerst triple checken alvorens een vreugdedansje ten berde te brengen. Daarna een guts adrenaline door je lijf "het is echt", om tenslotte half euforisch neer te ploffen, nadenkend over wat je met je prijs zal aanvangen.

Voor mj is het duidelijk. Als ik 100 miljoen win met Euromillions, dan zou ik Sinterklaas spelen. Een select clubje van gelukkigen mogen dan aan de kassa passeren. Niet dat ik iedereen een vaste som geef, neen, maar ik kan hen wel een extra inkomen versieren door een vast bedrag te storten op hun rekening. Een Win For Life zeg maar, maar dan anders.

Daarnaast zou ik naast mezelf, vrienden en familie, ook de behoevende medemens bedienen. Goede doelen steunen, of er zelf zoeken. Misschien zelfs een bedrijfje starten dat goede doelen fabriceert

Het is niet evident, en het is zeker niet voor iedereen weggelegd. Iets winnen is leuk, veel winnen is leuker. Volgens mij is het volgende vrijdag aan ons. Als ik de sterren aan de hemel zie, dan lijken ze althans gunstig gestemd. Zij het alleen al door niet op onze kop te vallen 

Laten we er maar niet teveel op rekenen. Je hebt in het leven immers meer kans op een eeneiïge tweeling dan op het winnen van Euromillions, onafhankelijk of je single, hetero, homo of lesbo bent. Laat ons dus met beide voetjes op de grond blijven, en alvast uitkijken wie de aankoopcheque ter waarfde van 25 EUR heeft gewonnen. Op Kanaal 3. Pech voor de vrienden, familie en de goede doelen...maar uitstel is zeker geen aftel

Ik had deze ochtend zin om een Porsche in de voorbumper te bijten, maar ik heb geen Porsche. Hier zijn verschillende redenen voor.

Dit merk zit niet in de car policy van mijn werkgever, mijn hardwerkende ouders hebben een verkeerde stiel gekozen, en de drempel om onze parking op te rijden is te hoog. Jammer.  Langs de andere kant troost ik mij met de gedachte dat die beestjes veel verbruiken, al kan je dat wel oplossen door hem gewoon in de garage te laten staan. Maar dan heb je er ook niet veel aan natuurlijk.

Kleinere auto's bieden vaak meer mogelijkheden dan een Porsche. Probeer maar eens om een wasmachine te vervoeren met een blinkende bolide. In een Twingo vormt dat geen probleem. Of andere dingen bijvoorbeeld. Rijg je als vrijgezel met een veel te dure wagen ongetwijfeld de geïnteresseerde lovers tegen een ongezien tempo aan elkaar, de liefde bedrijven in zo'n minuscuul interieurtje is ook niet je dat.

Neen, geef mij dan maar mijn (trouwens degoutant met zout bezoedelde) A4'tje. Een onbeschreven blad dat toch wel min of meer familie is van mijn favoriete wagen. Mijn tandafdruk van de bumper wissend besef ik dat ik het bijten in bumpers beter uitstel tot de zomer.