Stoppen met roken - Diary of a Quitter

Ik had deze ochtend zin om mijn Ducati Monster buiten te halen, maar ik heb geen Ducati. Prachtig weertje voor motorrijders dezer dagen. Het is één van de weinige dingen waar ik spijt van heb. Ooit had ik een moto die ik wegens teveel kuiswerk heb verkocht...

Verder verloopt mijn leven vrij spijtloos. Wat voor zin heeft het ook? Mensen die spijt hebben over dingen die ze niet hebben gedaan verspillen hun energie. Spijt over zaken die je wél hebt gedaan daarentegen, dat lijkt me logisch.

Niet dat ik er niet bij stil over hoe mijn leven eruit zou zien indien ik bvb een eeuw lang had gestudeerd. Of wanneer ik bvb geboren zou zijn in één of ander exotisch paradijs. Maar dat is eerder mijn licht filosofisch kantje dat zich manifesteert. 

Nee, geef mij dan maar toch mijn huidige leven. Met mijn leuke vriendjes en vriendinnetjes. Als toekomstig gevierd schrijver van het boek "Rokeloze nachten" heb ik immers niet te klagen.

Slapen in een zuurstoftank, baden in Perrier, ja hij heeft het mondmasker zelfs uitgevonden, en toch gaat ie er op 50 jaar aan wegens een te zwak hart...  De Michael had zich zijnen ouwen dag waarschijnlijk iets anders voorgesteld.

Allen hoeft hij er zich wel niet te voelen, daar in het hiernamaals, want Farrah Fawcett. Amper 12 jaar ouder en er op dezelfde dag vanonder gemuisd. Al heeft zij er eerst wel nog een strijd moeten voor strijden...

En de achterblijvers kunnen nu aan tafel gaan zitten. Bij de één om centjes te krijgen en bij de ander om schulden af te betalen ;-)

Ik sta niet vaak stil bij de dood. Een enkele keer wel, maar dan maak ik me snel wijs dat 'tegen dat ik aan de beurt ben, de mensen niet meer sterven'. Tenzij ze roken natuurlijk. Alhoewel: gerookt vlees bewaart toch langer?

Het was een leuke verjaardagsdrink de zaterdag. Samen met a, b, c, d, e, f en g. Lekkere pintjes en leuk sfeertje. Echter wel gekruid met een paar pittige discussies over vrijgezelle vriendinnen die volgens mij - op geheel natuurlijke wijze - gewoon te veeleisend zijn.

Maar dat bleek volgens de betrokkenen niet zo te zijn. Ze willen maar één ding: na een veel te korte doch urenlange date blind voor zich uit liggen staren en het kriebelige gevoel krijgen van "dat is het". Geen ruimte voor gevoelens die kunnen groeien. Er kan immers maar één de ware zijn...

Het ging ook nog even over tellers, en hoe ik moet opletten op mijn blog met wie zijn teller ik op nul zet. Veiligheidshalve gebruik ik vanaf nu geen initialen meer, maar gewoon random letters uit het ons gekende alfabet. Geen garantie trouwens dat een enkeling zich enigszins niet zonder moeite toch zal herkennen in de gebruikte letter... Maar de bedoeling is er in elk geval al niet meer ;-)

Maar het belangrijkste gesprek ging toch over mijn 18m lange jacht. Het jacht dat ik ongetwijfeld verdien met het schrijven van "Rokeloze nachten". En wie ik allemaal zou uitnodigen om mee te genieten van de wind in de zeilen. Op voorwaarde dat ze mijn boek gelezen hebben natuurlijk. Daarvoor hoeven ze het niet persé te kopen. Door als schrijver een aantal gratis exemplaren uit te delen kan je immers makkelijker een hype creëren. En hoe die boot zal noemen is ook al geweten. Maar wegens het mij opgelegde verbod om nog echte namen of initialen te gebruiken gebruik ik een letter. W is leaving the harbour. All abord!