Stoppen met roken - Diary of a Quitter

Ik ben absolute voorstander van een democratisch systeem. Ik hou ervan dat mensen hun stem kunnen laten horen en dat ze hun mening kunnen ventileren. Maar de manier waarop, daar kan ik me mateloos aan ergeren.

Waar is de tijd dat manifestaties gebeurden door middel van megagrote internationaal georganiseerde festivals? Of waar een bed-in als creatief protest nog mogelijk was? Neen, nu moet iedereen zich stresseren en met lede ogen toezien hoe de economie opnieuw een flinke deuk krijgt.

Mensen worden gehinderd op weg naar hun werk, vaak door een bende -al dan niet beschonken - mannen en enkele vrouwen in rode en groene hesjes. Ik kan er geen begrip voor opbrengen.

Ze hadden bijvoorbeeld veel beter het Atomium ingewikkeld met hun boodschap. Ja, ik ben fan van de acties van Greenpeace. 

Alle gekheid op een stokje is het natuurlijk een schitterende dag om buiten te komen. Of dat op de straat moet zijn, laat ik in het midden.

Ik kijk intussen uit naar mijn vakantie. Van maandag tot 13/4 ben ik erniet. Zal al blij zijn dat er geen manifestatie is op Zaventem deze maandag. Anders sta ik niet in voor de gevolgen.

Fantastisch hoe regerend België zich in alle mogelijke bochten wringt om Fernand toch op post te houden. Secreteraase die goed "ligt"? Promotie! Reisbudget van 30.000 EUR? Laten we er 90.000 van maken! Niettegenstaande hij zijn werk voor de rest ongetwijfeld goed uitvoert, vraag ik me af wat er achter schuilt.

Als ik een secretaresse in dienst neem die goed "ligt", dan is dat mijn verantwoordelijkheid. En als die secretaresse dan mijn reisbudget verdrievoudigt, dan krijg ik gegarandeerd ontslag.

Maar niet zo met Fernand. Hij krijgt een nieuwe - nog onbestaande - functie. Verbindingsofficier tussen de gewesten en de federale. Ik vraag mij dan af wat zo'n verbindingsofficier moet doen? Sleuven graven om kabels te leggen? Of boodschappen in morse code doorseinen?

Het heeft iets vooroorlogs. De onaantastbaarheid van sommige mensen. Ik vraag me trouwens af of er voor mij ook een nieuwe baan zou gecreëerd worden als ik op den dop vlieg...

Dat is de vraag die ik nog zeer vaak krijg. "Waarom?". "Waarom ben je gestopt met stoppen/roken (schrappen wat niet past)?". "Waarom blog je niet meer?". "Waarom is je boek nog niet uit?".

Allemaal "waarom" vragen... en ik ken vaak het anwtoord. Maar soms ook niet.

Ik liep mijn eigen blog tegen het lijf tijdens een middagje cleaning up. En plots voelde ik terug de drang om te schrijven. Of iets wat er op lijkt. Tekstjes delen. Frustraties van me afschrijven. Virtueel iemand anders zijn dan wie ik werkelijk ben. Ik heb zo mijn momenten.

Maar goed, ik zal dus opnieuw schrijven. Niet zozeer over roken of stoppen met roken. Of misschien net wel. Wie zal het zeggen. Veel zal afhangen van mijn -al dan niet virtuele - alter ego's. Hoe ze zich voelen, wat ze willen zeggen, en vooral, of ze morgen nog zin hebben om te schrijven.