Stoppen met roken - Diary of a Quitter

Ik was er mij donderdagmorgen van bewust dat het de laatste donderdag is dat ik mijn vertrouwde lading sigaretten consumeer. De laatste donderdag in mijn leven dat ik aan een veel te hoog tempo rook. Dat ik onbezonnen zoveel sigaretten in rook laat opgaan als ik wil. Te veel om goed te zijn...

Die ochtend had ik zin om in een boom te bijten. Alleen is dat niet zo goed voor de tanden. Het groene mos dat op de regenkant van de stam hangt is redelijk vies en smaakt een beetje naar Glorix. Het hangt er natuurlijk van af waar die boom staat.

Ik heb uiteindelijk geen boom gebeten maar wel Martine. In haar gat. Niet letterlijk natuurlijk, enkel figuurlijk. Zij was de dupe die me moest bellen op een slecht moment. Ik treed niet in details maar het komt erop neer dat ik moet bewijzen dat ik de laatste 13 jaar een autoverzekering op mijn naam heb gehad. Alsof ik een fraudeur ben...pfff... begin er maar aan.

"Wat moet ik doen?" vroeg ze mij nog. Ik heb geantwoord "Je werk, Martine, je werk, zoals iedereen. Ik moet ook mijn werk doen."

Ik was er mij woensdagmorgen van bewust dat het de laatste woensdag is dat ik mijn vertrouwde lading sigaretten consumeer. De laatste woensdag in mijn leven dat ik aan een veel te hoog tempo rook. Dat ik onbezonnen zoveel sigaretten in rook laat opgaan als ik wil. Te veel om goed te zijn... Ik had die morgen ook zin om een vliegtuig te kapen. Maar iemand was me voor...

Ik was er mij deze morgen van bewust dat het de laatste dinsdag is dat ik mijn vertrouwde lading sigaretten consumeer. De laatste dinsdag in mijn leven dat ik aan een veel te hoog tempo rook. Dat ik onbezonnen zoveel sigaretten in rook laat opgaan als ik wil. Te veel om goed te zijn...

Ik had vandaag zin om te kosten. Gezien de toestand van mijn maag en andere ingewanden hoor ik je denken "tuurlijk heb je zin om te kosten. Met zo een ingewandelijke toestanden zou ik ook zin hebben om te kotsen". Maar de oorzaak lag niet daar.

Op de terugweg van mijn wekelijkse bezoek aan een alternatieve werkplek in Herstal kreeg ik het terecht op mijn systeem. Nu moeten jullie weten dat niet roken achter het stuur mijn irratiedrempel drastisch verlaagt. Dus I blame it on the partial smoke stop... Net de E40 Luik-Brussel opgereden tegen een goeie 120km per uur merk ik een witta Opel Astra op die mij lijkt te volgen. Als ik inhaal haalt hij ook in, vertraag ik, dan vertraagt hij ook.

Na een kilometer of wat werd het me meteen duidelijk: het waren 2 van onze geblauwhemde vrienden die blijkbaar wilden spelen. Want nog geen kilometer verder - amper een auto op de baan - komen ze gewoon naast mij rijden. Bekijken ze mij met een blik van "Wil je spelen?".

Ik had enkel zin om te kotsen, dus bedankt ik voor de uitnodiging. 5 minuten later waren ze er in volle vaart vandoor gereden. Veel te snel en zonder zwaailicht.

Nog niet helemaal achter de reden van dit gezeik haal ik een paar vrachtwagens in. Maar bij het terug invoegen liep het fout: een obstakel op de weg dat ik nog maar net kon ontwijken. Aan 120km per uur. Slip naar links, slip naar rechts, en uiteindelijk terug recht op de baan. Ik moest er even van bekomen. Het leek een stuk vensterbank met een metalen plaat eraan. Ergens hoopte ik dat het de motorkap van de blauwbloezen was geweest. Dat ze iemand hadden gevonden om mee te spelen en verloren hadden. Ijdele hoop. Het was misschien de schrijftafel van Laurette? Brengt ze toch haar boek niet uit?

Plichtsbewust bel ik de 101-centrale. Of ze al op de hoogte waren. Niet dus. Die racende blinde vinken hadden het waarschijnlijk niet eens opgemerkt. Ik werd doorgeschakeld naar de wegenpolitie die me kon bevestigen dat ze meteen iemand gingen sturen om het object op te halen. 10 minuutjes later zat mijn melding bij de verkeersinformatie. Toch nog iets nuttigs gedaan vandaag. Kan niet van iedereen gezegd worden. "De politie, uw vriend, allen zijn ze soms een beetje selectoef blind".

Ik was er mij deze morgen van bewust dat het de laatste week is dat ik mijn vertrouwde lading sigaretten consumeer. De laatste maandag in mijn leven dat ik aan een veel te hoog tempo rook. Dat ik onbezonnen zoveel sigaretten in rook laat opgaan als ik wil. Te veel om goed te zijn.

Het zal me goed doen. Gisteren heb ik braaf de fiets genomen om naar de bakker te gaan. Het stalen ros stond al zolang p stal dat ik eerst de banden kon bijpompen... Dat zegt genoeg. Na het pompen had ik al veel minder zin om te fietsen, maar bon, ik heb de kilometer toch maar mooi afgemaald tegen een gezapig tempo.

En ik durf het amper te zeggen, maar ik had vandaag spierpijn. Ongelooflijk. Ik ben net een tachtiger. Maar vanaf deze week wordt het anders. Niet alleen begin ik mijn vieze rookgewoonte stilaan te bannen, ik ga ook wat meer gaan sporten. Laten we deze week beginnen met zwemmen. Zwemmen is goed voor alle spieren, en tegelijk kan ik mijn uithoudingsvermogen terug op peil brengen. Geen excuses als het regent, enkel wanneer het te laat wordt. Ik wil fris en monter zijn wanneer ik aan mijn boek begin. Ik wil er staan, afgetraind en fit wanneer ik op signeertoernee trek door Vlaanderen en Nederland. Na een rustpauze van 3 maanden en de Franse vertaling trek ik rond in Wallonië en Frankrijk. Dat wordt een hele kluif. Vooraleer we de Engelstalige leesvarkens voer gaan bezorgen van ik zal je wat wil ik eerst de Europese markt veroveren. Spanje en Italië, Portugal, Duitsland en Zweden.

Ik heb iets met Zweden. Ik heb er gerookt. En ik werk voor firma met Zweedse roots. Dus ben ik het ergens wel verplicht. Ik zie me al zitten in de Zevende Dag.

Naast Laurette. Want zij gaat ook een boek schrijven. "L'humeur Mauvaise". Ze wou het eerst "Nuits sans fume" noemen, maar ik heb haar netjes op haar plaats gezet. "Laurette" zei ik, "Stop met die onzin, ik was eerst, noem je boek hoe je wil, maar niet "Nuits sans fume". Waarop zij me antwoordde: "Er zijn al 17 ontsnapten gangsters gepak". Dat heb ik weer mooi geregeld! Zo ben ik. Als een probleem zich aandient zal ik niet aarzelen om het op te lossen. Tenzij ik het niet oplos. Dan praat ik me er wel uit.

Anyway, binnenkort begin ik aan mijn boek. Er zullen passages doorsijpelen naar deze eigenste webstek. Kwestie van jullie warm te maken. "Rokeloze Nachten". Gisteren nog op deze blog, volgend jaar waarschijnlijk in de betere boekhandel.

Cheerio!

Contrastvloeistof hier, spuitje daar, twee keer ademen en 't is al gebeurd. De scan zelf was snel genomen, de wachttijd met volle blaas ervoor duurde iets langer. Te lang. Want wat is het nu van een afspraak als je ze niet kan nakomen? ;-)

Ik moest normaal om 10u10 gescanned worden, maar dat werd al gauw 10u45. Beeld je in dat ik deze morgen anderhalve liter rommel heb moeten zuipen en dat ik natuurlijk met een volle blaas moest opdagen. Ja, dan duren de seconden lang... En alsof dat nog niet genoeg was kon ik er op de scan-tafel nog snel een half litertje achterna gooien. "Drink dit nog maar snel uit". Snel, snel, ik begon bijna te lekken...

En dan The Results of the Belgian Jury: het valt allemaal nogal mee. Zware ontsteking aan de maaguitgang (mijn fout), milt te groot (niet mijn fout) en een slapend virus in de dunne darm.

Groot onderhoud is dus vereist. Een jaar terug de pillekes slikken die ik 2 maanden geleden verbannen had "omdat da toch nie veel uitdoet" en bij het einden van de volgende cyclus extra onderzoekjes laten doen. Met potjes en pannetjes en zo ;-)

Prettig weekend en tot maandag!

Vandaag is het dan zover. CT scan abdomen. In de hoop dat de oorzaak van mijn maagproblemen gevonden wordt én dat het meteen ook niet al te erg is.

Ik heb al 2 glazen contrastvloeistof binnen, mijn fles is ongeveer 1/4e leeg. Het wordt nog een lange weg om ze volledig binnen te kloeken. Het smaakt verschrikkelijk. Naar Glorix. En het voelt warm aan. De stoof brandt. Alles krimpt. Ik voel me mottig. Boodschap is om het goedje binnen te houden. Anders volgt er nog een fles. En nog één, en nog één, tot het goed is. Daarna mag ik bij de specialiste langs. Benieuwd wat het wordt.

Wat het resultaat ook moge zijn, jullie lezen het wel op dit blogje. Als ze mij daar houden, dan zal het natuurlijk nog wat duren vooraleer jullie me terug kunnen lezen. Misschien kan ik dan wel meteen stoppen met roken ;-) 

Fingers crossed en tot later!

Het is vandaag dan toch gelukt. Niet gerookt in de wagen. Een hele prestatie als je weet dat ik vandaag bijan 4u heb doorgebracht in de wagen. Deze morgen verrast door de mist op weg naar Luik. Niet leuk. Zeker als je niet mag roken. En dan ineens al die mist zien. Doet je er alleen maar aan denken ;-)

Door al die concentratie was ik bijna de crisis in de Wetstraat uit het oor verloren. De radio stond wel aan, maar het leek alsof de muziek en de nieuwslezingen mijn oor al hadden verlaten alvorens ze werden opgevangen.

Desalniettemin zit ik vandaag on track op mijn rookstopschema. Naast de autorookstop heb ik door een extreem drukke dag zeer weinig sigaretten gerookt. Een 4-tal is echt wel weinig dezer dagen, en aangezien ik mijn middagmaal achter het stuur heb genuttigd heb ik vandaag ook geen after-meal-sig gerookt. Natuurlijk werd het tekort aan nicotine gecompenseerd door een feestje, maar al bij al heb ik amper 10 sigaretten gerookt vandaag.

Nu meteen de 11e en dan naar bed, want morgen wacht er een minstens even drukke dag dan vandaag. Zonder feestje. Het wordt een rookarme dag ;-)

Lezers die mij een beetje volgen konden niet zo lang geleden lezen dat ik een cyclus heb. Geen vrouwelijke vruchtbaarheidscyclus (anders zou ik een naamprobleem hebben), maar een soort buitenaardse jeanettencyclus.Ik heb vandaag de eerste stap gezet in de intensieve onderzoeksmolenrichting (ik vind graag woorden uit). Ik word komende vrijdag om 10u10 verwacht voor een scan.

Maar eerst anderhalve liter water met contrastvloeistof naar binnen kieperen, dus dat wordt wat. Ik ben daar achteraf altijd mottig van. En zeker nu. Als ik een slok water neem ben ik al misselijk. Waarschijnlijk gaat dat spul naar Glorix smaken, zoals altijd. Dus dat gaat een zware vrijdag worden...

Al bij al kijk ik er wel naar uit. Hopend dat ze deze keer eindelijk iets vinden. Een oorzaak. Eindelijk, want na een jaar of 2 in de Rue de Sukkel begin ik er letterlijk mijn buik van vol te krijgen.Het weegt op mijn gemoed en ik begin dat gedoe stilaan als een deprimerende handicap te ervaren. Maar ik kan er wel nog even tegen. Ik ben een vechter en heb nog wat mentale reserves.Toegegeven, ik ben wel een beetje zenuwachtig. Want onvermijdelijk flitsen de doemscenario's heel af en toe door mijn hoofd. Maar ik blijf positief denken.Door al dat gedoe was ik deze morgen vergeten dat ik ging stoppen met roken in de wagen. Het zal voor morgen zijn. Zonder fout.

Nadat ik vorige week eigenlijk mijn start een beetje gemist had, gooi ik het vandaag over een andere boeg. Een nieuwe, frisse start!

Niet alleen omdat ik vol energie zit na een bevredigend weekend, maar ook omdat ik stilaan klaar ben om te stoppen met roken, en tevens ook om mijn boek te schrijven. Voor wie het nog niet wist, "Rokeloze nachten" wordt een bestseller!

Ik maak me dus stilaan op om definitief te stoppen met roken. Een nieuwe planning dringt zich op, en dus vliegen we der meteen in:

• - vanaf vandaag stop ik met roken in de wagen. Dat zal al gauw enkele sigaretten schelen, vooral in het weekend
• - op maandag 9 oktober begint de afbouw naar 4 sigaretten per dag
• - eens ik op de 4 sigaretten zit (= mijn benedengrens) ga ik nog maximum 2 weken roken en probeer ik tot op 2 sigaretten per dag te komen (nieuw!)
• - daarna stop ik definitief!

Ik heb er goede hoop op dat het deze keer écht raak is. Ik ben tot over mijn oren verliefd op mijn longen, en we hebben elkaar beloofd om nog lang veel leuke dingen samen te doen! En ik wil die belofte nakomen.

Ik verheug me tevens weer om mijn tekstjes te vullen met ervaringen zoals alleen ik ze weer zal meemaken, over hoe de rokers, de niet-rokers en de anti-rokers reageren. Over Rokeloze nachten, dingen die naar Glorix smaken en het verloop van de verkiezingskluchten die ongetwijfeld zullen opduiken na 8 oktober. Ik beloof het jullie: het wordt leuk!

Met jullie steun kom ik er wel. Deze keer heb ik niet de minste twijfel. Toch wat vandaag betreft. Maar morgen is er weer een dag...

Ik heb het altijd al willen vermijden, maar gisteren is het mij dan toch ontglipt. Glorix heeft zijn intrede gemaakt op mijn blog. En om die er nu nog af te krijgen, dat wordt een ander paar mouwen.

Niet dat ik getraumatiseerd ben of zo, maar ik vind Glorix nu eenmaal de maatstaf om bepaalde smaken te meten. Als iets helemaal naar Glorix smaakt, dan betekent dit dat het absoluut bacterie-vrij is maar dat je de smaak eigenlijk niet direct kan thuis brengen. Zoals vijgen na Pasen. Die smaken naar Glorix. En parels voor de zwijnen, die smaken ook naar Glorix. Het zelfde met het haar op de tanden, het water dat men naar de zee draagt, de paal die boven water staan en de ogen die groter zijn dan de buik.

Nee, ik heb geen overdosis Glorix binnen, maar ik had gewoon even goesting om mezelf onbeschaamd en ongeremd zinloos te laten gaan.

Tot maandag!

Jammer dat de zogenaamde regeringscrisis zo laat op het jaar komt. Anders waren we ineens van al die verkiezingsellende verlost. Konden we gelijk het bolletje van de gemeente én de federale regering kleuren. Dat bespaart ons heel wat tijd en zever.

Maar ja, de een wil niet op zijn bek gaan en de ander wil zijn fout niet toegeven... Want volgens Elio Niet Roepo Maar zachtjes Spreeko zit de fout bij de VLD. En hij heeft gelijk. Waar heeft Verhofstad het zich in de tijd in godsnaam in het hoofd gehaald om de meest corrupte regeringspartij van ons tweeledig Belgenlandje de minister van Justitie te laten leveren?

Is dat niet een beetje de kat bij de melk zetten? België is Charleroi niet hé? Het wordt trouwens hoog tijd dat de PS zijn eigen stal uitmest, want ik heb de indruk dat ze daar meer bezig zijn met taalspelletjes spelen en doofpotjes vullen dan met politiek. Maar ja, dat zal wel weer aan mij liggen... Wat de anderen van mij ook mogen denken, ik ben tenminste consequent!

Tot maandag!

Het voordeel van managementstrainingen is niet dat je dan het werk 2 dagen kan laten opstapelen mét een geldig excuus, neen, meestal kom je na zo'n training zo gebrainwashed en gemotiveerd terug buiten dat je werk van 2 dagen in 1 dag kan verzetten.

Ik had het geluk op de voorbije 2 dagen zo'n training te mogen bijwonen, en it all made sense. Dat betekent dat de sessie zeer goed waren gegeven en voorbereid, want ik ben zelf niet zo vatbaar voor mindplays. Een aantal mensen zal dit kunnen beamen.

Het beloofden 2 leuke dagen te worden ware het niet dat ik de eerste doodziek heb moeten aanvangen. Trouwe lezers weten intussen alles over mijn tweemaandelijkse cyclus, en waar de volgende outbreak pas voorzien was voor oktober, heb ik het ongeluk gehad om die in de nacht van woensdag op donderdag te krijgen. Om 2u30 wakker geworden en de rest van de nacht op het toilet doorgebracht. Ik heb mezelf beloofd om deze keer alles te laten onderzoeken tot de duivel uitgedreven is. Want niet alleen het feit dat mijn cyclus korter wordt verontrust mij, ook de recuperatieperiode duurt minder lang. En dat kan betekenen dat mijn lichaam die shitsituatie zo beu is dat het zichzelf sneller aanpast aan de omstandigheden. Want na een snelle rekensom zou dat kunnen betekenen dat ik midden volgend jaar mijn dagen en nachten continu op de pot doorbreng. Anyway, the doctor will tell and I'll tell you ;-)

Dit gezegd zijnde heb ik intussen toch lekker in Antwerpen gerookt. Niet op donderdag natuurlijk, want de kots-barometer stond op onweer, maar vandaag heb ik mijn Luckies toch lekker laten smaken  . Kwestie van zeker te zijn of ik genezen was. Want één ding staat als een rietje in een Caipirinha: als ik niet rook, moet ik wel écht ziek zijn...

Dadaa!

Dag allemaal!

Ik ben jullie een verklaring verschuldigd, want eigenlijk hoort het niet om zo kort na mijn vakantie geen tekstjes meer te posten. Maar dat heeft een reden. Niet dat ik op iets broed of gebroed heb, maar ik heb het zo druk gehad sinds mijn terugkomst, dat ik echt de tijd niet vond om jullie al dan niet te verblijden met één van mijn schrijfsels.

Vanaf maandag komt daar terug verandering en dus regelmaat in. Dan gaan jullie mij zeker terug kunnen lezen van maandag tot vrijdag!

Wat zijn de plannen? Wel, voor degenen die het nog niet wisten: er is een nieuwe rookstop voorzien in oktober. De planning en details krijgen jullie later te lezen. Maar deze stop zal eigenlijk de eerste zijn die definitief is  . Aja, anders had ik hier geen stop-stof meer. Dit betekent ook dat de cruciale hoofdstukken van mijn boek "Rokeloze nachten" weldra mijn pen zullen verlaten. Want het boek komt er. Of het ooit wordt uitgegeven, dat is een ander paar mouwen, maar zolang de ijsjes in Egypte naar Glorix smaken is er hoop!

Tot binnenkort!

We zijn terug! Na een dikke week zweten, puffen, maar vooral genieten in Egypte zijn we weer in't land.

Heel wat gerookt in Egypte, ook op plaatsen waar het eigenlijk niet mocht. Op de luchthaven bijvoorbeeld. Taba Airport is een micro-luchthaven die enkel open gaat als er een vlucht aankomt en direct weer vertrekt. Mini-micro winkeltjes, eerder standjes waar je een laat souvenir of een knabbel uit verveling kan gaan kopen. Want het wachten aan de enige gate duurde lang. Zeer lang. 2u30 om precies te zijn...

Zeer vervelend voor een roker als ik die een ganse vakantie genoten heeft van het ene trekje na het andere... maar gelukkig is alles te koop in Egypte, ook een plaatsje om te roken. Het zijn de plaatselijke toilet-boys die graag een hoekje verkopen aan de verslaafde medemensen onder ons. Voor 50 cent kan je een plasje maken én een sigaret roken, zonder het risico te lopen om één of andere boete om je oren geslingerd te krijgen. Ik pleit niet voor corruptie, maar het was in dit geval wel mooi meegenomen ;-)

Terug in Zaventem was het heel wat anders. Roken is er overal verboden. Geen rookzones meer, geen rookpalen meer, binnen wordt er niet gerookt. Of dat is toch wat ze willen. Ik heb me kunnen bedwingen tijdens het toiletbezoek, maar bij gelegenheid moet je eens een kijkje nemen in de toiletten. De peuken liggen er op het deurkozijn. Aan de binnenkant wel te verstaan. Ik vraag me op zo'n moment af of het toch niet beter is om een rookzone te voorzien. Het zal de cleaners heel wat werk en de fervente anti-rokers heel wat ergernis besparen.

Na de saga over ons vierkant draaiend gevangenisbeleid kan ik jullie deze cartoon moeilijk onthouden...

Jawel, op het moment dat jullie dit blogje lezen zit ik waarschijnlijk al op het vliegtuig richting Egypte. Het zal de laatste vliegreis voor lange tijd, het zijn er dan ook 3 geweest op 3 weken tijd. ik begin stilaan genoeg te krijgen van die rookvrije luchthavens.

De voorbije week zat ik dus in Barcelona. Ik was er aangenaam verrast door de rookregeling: uitbaters van café's en eetgelegenheden kiezen er zelf voor of ze rokers toelaten of niet, ald an niet beiden, en dit wordt duidelijk gemaakt door een pamflet aan de deur.

Zo kunnen rokers zien waar ze welkom zijn, en niet-rokers waar ze best buiten blijven indien ze geen rookhinder willen ondervinden. Een ideetje voor bij ons?

De stad van Gaudi is trouwens een absolute aanrader. Iedere jong stervende roker en oud stervende niet-roker zou deze stad toch wel eens moeten bezoeken. Kwestie van cultuur, geschiedenis en algemene kennis op peil te houden. Ik ben er trouwens van overtuigd dat deze beroemde architect zich heeft laten inspireren door buitenaardse wezens. Of hij al dan niet ontvoerd is geweest laat ik in het midden. Feit is dat zijn creaties ongelooflijk verrassend zijn en het is moeilijk te begrijpen dat geen enkele hedendaagse architect bij mijn weten nooit nog dezelfde kunsten tentoon heeft gespreid.

Zijn inspiratie kwam van de natuur. Zeer extreem maar tegelijk ook zeer herkenbaar. Heel wat anders dan de geometrische bouwwerken die we vandaag kennen. Niet dat de opeenstapeling van kubussen, balken en cilinders niet mooi kan zijn, dat hoor je mij niet zeggen, alleen vind ik dat er vandaag te weinig eerder uitzondelrijke wegen worden ingeslagen. Maar dat zal wel aan mij liggen.

Ongetwijfeld zijn er hier lezers die mij van het tegendeel kunnen en zullen overtuigen. Indien niet, dan ga ik zelf wel verder zoeken. Maar ik begin dus in Egypte. Al denk ik dat deze duik -en strandvakantie weinig architectonische uitzonderlijkheden aan het licht zullen brengen. Enfin, je weet maar nooit...

Afspraak op 12 september. Dan ben ik er weer elke dag. Met een nieuw verhaaltje over roken, en met meer details over mijn volgende rookstop. Want als er nu één ding is waar ik zeker van ben, dan is het wel het feit dat ik voor 15 oktober rookvrij zal zijn.

Tot binnenkort!

Inderdaad. Na het weekendje Moezel en het zakenreisje naar Zweden kunnen we eindelijk met vakantie! Naar Barcelona!

Het wordt spannend en druk tegelijkertijd. Er is heel wat te zien en dus zullen we ons aan een strak schema moeten houden. Ik ben benieuwd hoe het zit met rokers in Spanje. Worden ze daar ook al als paria's behandeld? Als de onbeschofte levensbezoedelaars, net zoals hier in België? Of wordt er daar wat op los gerookt?

Ik zal het zeggen. Als ik terug ben. Want eerder gaan jullie mij waarschijnlijk niet meer kunnen lezen... Tot binnen een week dan maar? Daarna gaat het nog nét iets erger worden. Of leuker. Ik laat jullie in spanning wachten.

Tot binnen een week!

Pluto is geen planeet meer. Er zijn er toch genoeg hé, planeten. Kunnen we der gelijk eentje degraderen tot verdwaald stuk rots.

Dat zet me eigenlijk aan het denken. Zouden we de bepalingen en omschrijvingen van het woord "roker" niet kunnen herbekijken? Misschien moet ik maar eens een congres organiseren. Gaat gelijk iedereen over praten! En dan kan ik misschien mijn boek ineens presenteren. "Rokeloze nachten". Kwestie van wat publiciteit te maken. Maar dan moet ik eerst stoppen natuurlijk...

Tot mijn grote verbazing zit ik in Zweden. Niet dat ik het gisteren nog niet wist, maar ineens is ht 21 augustus, sta je op Zaventem vertrekkensklaar met een typisc Belgisch rotweertje, aan een gate in een schitterend vernieuwde luchthaven en 2 van de pakweg 30 passagiers die spoorloos lijken. "We are waiting for 2 passengers who already have their boarding card". Had ik er nog maar ergens één kunnen roken was mijn reactie. Niet dus. De luchthaven is rookvrij... écht wel helemaal 100% rookvrij. En dat terwijl de sloffen siggies als Cheopsidale piramiden op elkaar gestapeld liggen in de splinternieuwe en keurig onderhouden "Sky Shops"...

Maar terug naar de feiten. Eens de verschwunden passagiers aan boord waren, moesten we nog even wachten op de weergoden. Een goed plan bleek achteraf want de bliksems sloegen me om de oren en het vliegtuig om de vleugels.

De piloot was een vrouw. En als er nu één vrouw is die ik vertrouw in het verkeer, dan is het een pilote! Niets zo veilig als een vrouw met de stuurknuppel van een Avro Jet in de hand! En ik ben geen seksist. Iedereen die me kent kan dit bevestigen.

Een vrouw als piloot is veel zachter dan een man met kwajongensstreken. Want die laatste rijdt opzettelijk hard door de plassen, maakt duikvluchten en loopings, en da's niks voor mij als het regent... Een vrouw in de lucht laat de stalen zweefkist fladderen als een zijden vogel die zweeft op de hoogste luchtstromen, die golvend de dreigende wolken doorkruist en hem aan de grond zet met dezelfde zorg als een oma die een overvol kopje thee van het aanrecht naar de tafel brengt. Zonder morsen. Pamperzacht raakt de ijzeren vogel het zwarte asfalt. Alsof we nooit zijn neergekomen...

Ik heb trouwens geen rookverbod gezien in de luchthaven van Stockholm Brohma. Maar wel een heleboel letter op borden waarvan ik de betekenis niet ken. Zweden zijn geen tekenaars. Tenzij karikaturisten. Of waren dat de Denen? ;-)

Tot morgen!

Wie meine lieben Fans es gelesen haben, habe ich das letzten Wochende an der Mösel durch gemacht. Es war sehr toll! Am Freitag sind wir ab gefahren und bei der Ankunft waren die Flashen jetzt zu warten ab uns. Sehr fein! Aber die flashen waren schnell leer. Das kommst durch das wir Turstig waren.

Am Samstag haben wir gewandert in die Berge. Zehn kilometer. Auf und ab, auf und ab, bis dem topf wo der BErnkastel Burg ist. Sehr schön war es!

Un am Samstagabend sind wir Halz über Kopf ausgenotigt am feist der Geburtstag des Helgas. Die Hauzefrau die uns der Zimmer vermiet im Gasthof! Es war wunderbar im Sektlereri des sohnes. Wir haben viel getrunken. Sekt, Wein, werunder Schatkammerwein, und Schnaps, viel Schnaps ;-)

Wir waren ein bischen in der Wind am Abend, aber wir haben nog Stern gesehen mit einige Flashen Schlafmutswein.

Der Zara hast auch viel SpaB gemacht. Mitt Benny, der Hund des hauzes. Aber am Sonntag hat sie es schon negiert. Die Frauen toch...

Am Sonntag denn noch ein bischen gewandert bei der Mösel, und noch was wein getrunken, und gefeist am Weinfesten. Toll! Und jetzt am abend abgefahren. Sjammer ist das...

Aber am Montag bin ich nach ein anderes Land gereisen. Welches Land sollst du Morgen lesen. Bis dann!

Voor de rest is de schade door de wijn echt wel beperkt gebleven

Ik rook even verder aan de moezel. En ik ga er niet alleen roken natuurlijk. Weinfeste! ;-)Prettig weekend iedereen en tot maandag!

Ik ben net te laat om dit berichtje gisteren te schrijven. Daarom dat ik het vandaag al schrijf. Eigenlijk gaat het dus over gisteren. Voor het tekstje van morgen moet je vrijdag eens terug komen  

Ik dacht dat het niet evident zou zijn om iets te schrijven, aangezien mijn allerliefste wederhelft én muze in één in het buitenland zit, tot vandaag de inspiratie kwam aangevlogen...

Ik meen vandaag getuige te zijn geweest van een wonder der natuur. Ofwel van een geschifte afwijking, maar ik vond het toch de moeite waard om het even te vermelden.

Ik stond op een doorsnee tijdstip aan een doorsnee rood licht te wachten in een doorsnee gemeente, toen mij 3 vorruit-reizigers opvielen. Het waren een soort vliegjes die zich doodleuk nestelden in het midden van de ruit. Ze waren bruin met een half doorzichtig achterlijfje. Ik vroeg me af of het een vuurvliegjes waren. Al heb ik die nog nooit op klaarlichte dag gezien...

Niets bijzonders ware het niet dat het licht op groen sprong. Op zich ook niet zo spannend, maar ik ben geen bug-killer die zijn ruitenwissers als moordende rubberen vuurvliegverwijderaars laat werken om de vliegjes van hun al korte leven te beroven, neen ik hou ze in de gaten. De korte afstand die ik rijd is te klein om snel te rijden. De vliegjes houden angstvallig stand. Maar aan het volgende licht gebeurt er iets vreemds. 2 vliegjes kiezen het hazenpad (of het luchtruim) en fladderen andere avonturen tegemoet. Maar het centrale vliegje had er genoeg van. Als een volleerde gierd zwierde het zijn vleugels rechtop, ging eerst met één poot achter de eerste vleugel en maakte hem los! Vleugeltje weg!. Na een 2e beweging ging ook het andere vleugeltje eraan, en daar zat "het" dan. Op mijn voorruit. Totaal geen hinder meer van de wind die door het verderrijden het beestje tegen de ruit aan drukte...

Ik kan er nog altijd niet bij. Bij mijn eindbestemming nam ik de tijd om het diertje van wat naderbij te bekijken. Maar het kroop er vandoor. Van de ruit, langs de deur naar beneden. Tot op de grond, weg, de struiken in.

Had ik hier een metamorfose gezien van een vlieg naar een loop*? Of was het een vermomde mier die eventjes een paar vleugels had geleend voor een 7th heaven party? Het houdt me in elk geval bezig. Genoeg om er iets over te schrijven. En misschien straks over te dromen... Sweet dreams!

* loop : Davidiaanse interpretatie en naamgeving aan een vlieg zonder vleugels

Respect. Niets dan respect. Dat is wat rokers verdienen wanneer ze het rookvrije pad kiezen. Ons K. zal op het moment dat ze dit leest net één week rookvrij zijn. En ze houdt vol! Proficiat!

Wanneer ik zie met welke motivatie en met welke energie ze er deze keer tegenaan gaat, dan krijg ik eigenlijk ook opnieuw zin om te stoppen. Alleen besef ik dat ik een arme verslaafde stakker ben die vindt dat het moment om te stoppen er nog niet is. Ik stel uit. Tot na mijn vakantie.

Als ik mijn voornemen dat hier op deze blog ik de linkerbovenhoek heb gezaaid wens te oogsten - en ik ben ervan overtuigd dat ik dat ook zal doen - dan rest er mij eigenlijk nog weinig tijd. Voor je het weet word je immers 33...

Maar ik blijf erin geloven. Voor K., voor mezelf en voor mijn boek. Want als "Rokeloze nachten" er moet komen, dan zal het enkel en alleen kunnen als ik stop. En de slapeloze nachten in de eerste week rookvrij leven als welkom neveneffect de pagina's zullen vullen.

Bizar wat er zoal 's morgensvroeg in de kop van ne roker kan zitten:

Dit is het verhaaltje van een man. De man die geen blogjes maken kan.

Hij had al veel geschreven over zwanen en gezang en sinds lang speelde hij met het idee om zich aan blogjes te wagen. Hij durfde daarom vragen aan zijn fans en trouwe vrouwen of ze'm lezen zouden en van zijn tekstjes zouden houden.

Tot groot jolijt was tekstje één zo geslaagd dat niemand wachten kon op het vervolg van het verhaal van de man die geen blogjes maken kan. En hij schreef voort, zo dacht hij toch tot op een dag een zwijntje met een lach de man verbood om het te hebben over 't zwijntje zijn ene kl - euhm - poot.

De man die geen blogjes schrijven kan waagde zich toch aan een blogje op zijn logje over de poot waarvan iedereen verschoot. En 't zwijntje had gezegd, dat als de man zijn woorden naast zich neer had gelegd er nog nooit een blogje zou ontstaan waarvoor de lezers plat zouden gaan. En zo geschiedde. Zo dat de man die geen blogjes maken kan vanaf dan enkel nog zijn eigen tuintje wiedde...

Allez, t'Is er uit  Prettige vrijdag aan iedereen en tot maandag!

We bekijken het te vaak van de zwarte kant. Of de donkere kant. Het hoeft niet altijd zwart te zijn. Zie je wat ik bedoel? Ik was het weeral zwart aan het maken, terwijl het evengoed grijs kan zijn. Of blauw.

Nochtans is het zeer eenvoudig om de dingen positief te zien: je stopt gewoon met ze negatief te bezien, en dan komt het positieve vanzelf.

Nu ik toch over positieve krachten bezig ben denk ik spontaan aan mijn vriendin H. Ze stuurt vandaag een mailtje met als onderwerp: "Mopje 3". Dus vraag ik me logischerwijs af wat er met "Mopje 1" en "Mopje 2" gebeurd is. Normaal toch? Heeft ze die mopjes zelf en helemaal alleen opgelachen? Het is haar gegund! Of heeft ze ze zelf niet ontvangen? Of misschien waren ze niet voor mij bestemd? Of waren ze niet van mijn niveau? Te moeilijk. Of te makkelijk. t'Is maar hoe je't bekijkt...  Een handvol redenen die maken dat ik het allemaal wat somber zou kunnen inzien. Maar ik doe het niet. A nee, want ik heb toch lekker gelachen met "Mopje 3". "Mopje 1" en "Mopje 2" mogen voor mijn part morgen komen. Of overmorgen...

Anyway, voor de fans: nee ik ben niet bezig aan mijn boek "Rokeloze nachten". Enerzijds omdat ik er nu één ga roken, en anderzijds omdat ik aan mijn blog bezig ben en bijgevolg niet aan mijn boek. Het belooft wel de woelige kant op te gaan, dat nachtelijke schrijven... Met dat boek dan. Als ik er aan begin. Na het stoppen met roken natuurlijk. Binnenkort. Of binnenlang. Laten we het positief bekijken. En lachen. Da's tenminste gezond ;-)