Stoppen met roken - Diary of a Quitter

Het was een grijze ochtend. Het regende alsof de sponsjes boven ons hoofd nooit zouden uitgeknepen geraken, maar toch maakte het niet veel uit. Toch niet voor mij. De dame-in-slaapkledij die dagelijks haar hond uitlaat moet er anders over gedacht hebben, doch dit even geheel terzijde. Of gedeeltelijk

Ik nam de ladder en beklom de treden alsof het de Mount Everest was. Of de Putberg. Als't maar bergop gaat. Eens boven aangekomen zag ik grijze kwabbels links en rechts, met hier en daar een rare kronkel en zelfs een gaatje. Raar, maar ik leek in mijn eigen hoofd te zijn beland! Ik herkende meteen die abnormaal grote en zeer ontwikkelde massa, alsof ik ze gisteren pas had gezien.

Nu ben ik wel wat gewoon, maar wat maakte dat ik in mezelf moest kruipen? Toen ik mezelf luidop afvroeg hoe die gaatjes er waren gekomen, antwoordde een fijne stem:
"Door je Leffe van gisteren, meneer". Stomverbaasd keek ik rond, en ik zag zowaar een hersen-helfje (dat is een elfje dat maar in 1 hersenhelft komt, en vandaar de gaatjes in de andere hersenhelft gadeslaat). Ik was verrast en verontrust tegelijk.
"Wat kan ik doen om die gaatjes weer te vullen?" vroeg ik haar.
"Niets. Die gaatjes blijven. Maar maak je vooral geen zorgen. Iedereen heeft gaatjes in de bovenkamer"

Plots wist ik weer wat ik kwam doen.
"Waar zit die Nicotine-knop hier eigenlijk?" vroeg ik.
"Die is er niet. Het is geen knop, maar een stop. Je stopt ze in de nicotine-extract-zuigertjes-mond, en klaar is kees"
"Laat ik dat maar doen" zei ik.
"Te laat" zei ze, dat heb ik al voor jou gedaan. Ik geloofde haar.

Ik had genoeg gezien en daalde weder af in mijn gewone wereldje. En ik had het door: mijn rookstop is nu al een succes te noemen. En ik weet dat ik er nog niet ben. Dat zal ik pas zijn als ik dood ben. Want enkel dan zal de verleiding écht volledig verdwenen zijn. En intussen denk ik aan de stop. En aan het hersen-helfje dat erover waakt. Alleen moet ik opletten met die Leffe's. Want zo'n helfje wordt dan snel een bedwelfje (dat is een bedwelmd elfje), en dan zijn we nog verder van huis...

Ik wou aanvankelijk vandaag mijn gal spuwen over het bedrijf DUBO uit Erpe-Mere, maar ik doe het niet. Onnodig me druk te maken over het feit dat 2 van de 3 pakketen die ze bij zich hadden verkeerd of beschadigd waren, inderhaast het juiste pakket laten leveren, om er dan achter te komen dat het nieuwe pak ook verkeerd was. Zelden zo'n amateuristisch zootje ongeregeld bij elkaar gezien. Dus mijn voordeur is uitgebroken, en ik heb er nog geen nieuwe. Daar komt het zo wat op neer.

Nu ik er toch een paragraaf aan gewijd heb, kan ik er maar meteen bij vertellen dat ik danig zenuwachtig en geïrriteerd was. Mede door mijn rookstop en het feit dat ik nog maar één nicoretje had gekauwd. Maar dat had ik eigenlijk niet door en heb even overwogen om een pakje siggies te gaan kopen.

Maar ik heb het niet gedaan, en zit nu heerlijk kauwend dit tekstje te typen. Met mijn mondje vol aften. Een vervelend en pijnlijk nevenverschijnsel dat verdwijnt "mettertijd". Maar ik heb het er voor over. Intussen ben ik al meer dan 36u 100% rookvrij, want ik ben zelfs niet stiekem passief gaan meeroken ergens. Ik vind dit een hele prestatie. Al zal de deur-historie vandaag toch moeten afgerond zijn. Voor mijn gezondheid en voor die van de DUBO-mensen.

Het gaat allemaal verbazend vlot. Natuurlijk verlang ik naar een dampend stokje. En denk ik dat het allemaal wel zo geen kwaad zal kunnen. Maar diep vanbinnen weet ik wel beter.

De moeilijke momenten zijn er eigenlijk nog niet geweest deze keer. Een hele prestatie. Geen aggresieve ontwenningsverschijnselen. Maar dan komt door de gumpies. Krakende kaken, dat wel, en een ietwat branderige tong en keel, als is dat al minder dat gisteren na de eerste proef-sessie.

Maar ik heb er een goed gevoel bij. Morgen een dagje verlof, niet voor mezelf, maar voor de mannen die na anderhalf jaar eindelijk de juiste deur komen plaatsen. En een mislukte deur vervangen.

Alle nicotine in een kauwgum (lees: gekheid op een stokje), voel ik me deze keer zekerder dan ooit. Ik kan de verlangende drang controleren door te kauwen. En de rest... wel voorlopig is er geen rest. Morgen misschien wel.

Ciao!

Ik weet het, er is weinig gebeurd deze week, maar daar heb ik zo mijn redenen voor. Ik heb druk gewerlt aan mijn come-back, heb eindelijk zicht op een nieuwe rookstop, heb een nieuwe functie op het werk, heb nog steeds zin om pannenkoeken aan de voorruit van mijn C-max te kleven, heb mij nicorette kauwgum gekocht, heb een voorwoord voor mijn boek bedacht én ik heb vorige vrijdag een pintje gedronken.

Binnenkort verschijnt er ook een nieuw item op deze blog: het Grote Dierenbos. Ik ben de beestjes volop aan het screenen, want iedereen wil er bij zijn: Dany Verstraethond, Mieke Bouvier, Chihuahua Pfaff, Conny de Mus, Fons de Wolf, Staf de Giraf, Eeuw de Mus, Anne de Kotsgier, Birgit de Mol, Jaak Russel, Ward de Pauw, Struis de Vogel en Tony, de Zieke Pony, willen elk hun plaatsje in het Bekende Dierenrijk.

Blijf dus vooral kijken en lezen, het belooft leuk te worden. En terwijl jullie er toch zijn, kunnen jullie meteen mijn rookstop volgen. Want vandaag rookte ik mijn laatste sigaret. Vanaf nu is het gedaan. Voor altijd. En meer hoeft daarover niet gezegd te worden.

Ik had deze morgen zin om ramen te likken, maar ik heb het niet gedaan. Geen idee hoe deze bizarrigheden de denksponsjes van mijn brein bereiken, maar ik ga niet ontkennen dat ze er zijn.

Ik vergeef mezelf dan ook dat ik deze gedachten meer niet waar maak dan wel, om begrijpelijke redenen. Houten ramen hebben splinters, PVC ramen hebben scherpe kantjes en aluminium ramen zoals bij ons kunnen verdomd koud aanvoelen. Gelukkig vriest het niet, anders zou mijn tong er zelfs aan kunnen blijven plakken... tenzij ik ze langs de binnenkant lik natuurlijk.

Maar terug naar mijn hersenen. Ik trek vaak op expeditie in mijn hoofd, om erachter te komen waar die verdomde receptoren zitten die o-zo-graag de nicotinestroompjes tot zich nemen. En bijgevolg een lading dopamine vrijgeven van ik zal je wat. Zodat ik na elke sigaret weer zin heb in een nieuwe en nog één en nog één. Als ik ze kan localiseren, dan ik ze misschien gewoon uitzetten.

Ofwel moet ik gewoon stoppen met zeveren en eens serieus aan een rookstop beginnen. Opeens. De receptoren misleidend met één of ander chemisch pilletje. Dat als bij wonder de zin van het roken laat verdwijnen en de tong met de kracht van een vliegenmepper-mep van het raamkozijn rukt...