Stoppen met roken - Diary of a Quitter

Het is allemaal nog wat wennen, maar ik ben blijkbaar definitief gestopt met roken. Zonder noemenswaardige hindernissen.

Op 20 oktober heb ik mijn laatste sigaret gerookt, en de Champix doet zijn werk prima. Je vergeet er eigenlijk door te roken. Enkele kleine ongemakken zoals een half uurtje maaglast bij het innemen op een nuchtere maag, neem ik er graag bij. Dit spul werkt!

En ik kan je verzekeren: als het bij mij werkt, dan werkt het echt bij iedereen. Je vindt talloze stoppogingen terug op deze blog, talloze middelen heb ik geprobeerd, telkens met matig of weinig succes.

Ik zou Champix echt aan iedereen aanraden. Ik neem nu al een week een halve dosis, en dat werkt prima. Enkel 's avonds een pilletje. En klaar is kees.Gans deze stoppoging kost trouwens geen geld, zeker niet als je het vergelijkt met de euro's die je anders oprookt. Het ziekenfonds komt immers voor een groot stuk tussen. Zo komt dit gezond uitje op amper 50 EUR. Voor 12 weken.

Als verdere nevenwerking heb ik enkel een uurtje wakker liggen in portfolio. Dat komt meer en meer voor, maar grotendeels doordat ik eigenlijk ook veel meer energie begin te krijgen. Krijg ik die bestseller "Rokeloze Nachten" toch nog klaar voor de kerst?

Ik had deze ochtend zin om mijn Ducati Monster buiten te halen, maar ik heb geen Ducati. Prachtig weertje voor motorrijders dezer dagen. Het is één van de weinige dingen waar ik spijt van heb. Ooit had ik een moto die ik wegens teveel kuiswerk heb verkocht...

Verder verloopt mijn leven vrij spijtloos. Wat voor zin heeft het ook? Mensen die spijt hebben over dingen die ze niet hebben gedaan verspillen hun energie. Spijt over zaken die je wél hebt gedaan daarentegen, dat lijkt me logisch.

Niet dat ik er niet bij stil over hoe mijn leven eruit zou zien indien ik bvb een eeuw lang had gestudeerd. Of wanneer ik bvb geboren zou zijn in één of ander exotisch paradijs. Maar dat is eerder mijn licht filosofisch kantje dat zich manifesteert. 

Nee, geef mij dan maar toch mijn huidige leven. Met mijn leuke vriendjes en vriendinnetjes. Als toekomstig gevierd schrijver van het boek "Rokeloze nachten" heb ik immers niet te klagen.

Het was een leuke verjaardagsdrink de zaterdag. Samen met a, b, c, d, e, f en g. Lekkere pintjes en leuk sfeertje. Echter wel gekruid met een paar pittige discussies over vrijgezelle vriendinnen die volgens mij - op geheel natuurlijke wijze - gewoon te veeleisend zijn.

Maar dat bleek volgens de betrokkenen niet zo te zijn. Ze willen maar één ding: na een veel te korte doch urenlange date blind voor zich uit liggen staren en het kriebelige gevoel krijgen van "dat is het". Geen ruimte voor gevoelens die kunnen groeien. Er kan immers maar één de ware zijn...

Het ging ook nog even over tellers, en hoe ik moet opletten op mijn blog met wie zijn teller ik op nul zet. Veiligheidshalve gebruik ik vanaf nu geen initialen meer, maar gewoon random letters uit het ons gekende alfabet. Geen garantie trouwens dat een enkeling zich enigszins niet zonder moeite toch zal herkennen in de gebruikte letter... Maar de bedoeling is er in elk geval al niet meer ;-)

Maar het belangrijkste gesprek ging toch over mijn 18m lange jacht. Het jacht dat ik ongetwijfeld verdien met het schrijven van "Rokeloze nachten". En wie ik allemaal zou uitnodigen om mee te genieten van de wind in de zeilen. Op voorwaarde dat ze mijn boek gelezen hebben natuurlijk. Daarvoor hoeven ze het niet persé te kopen. Door als schrijver een aantal gratis exemplaren uit te delen kan je immers makkelijker een hype creëren. En hoe die boot zal noemen is ook al geweten. Maar wegens het mij opgelegde verbod om nog echte namen of initialen te gebruiken gebruik ik een letter. W is leaving the harbour. All abord!

De rekening klopt. Als je Leterme I mag geloven toch. Het is eigenlijk ongelooflijk. Een begroting gebaseerd op veronderstellingen en outdated informatie. Dat kan alleen in België. En niemand heeft door wat de impact is. Want de échte crisis moet nog komen.

Dit slepen we nog minstens 5 jaar mee. Al geloof ik dat het nog even zal duren voor we het echt gaan voelen. Maar de situatie is niet gezond.

En ondertussen roken we verder. Gezien de crisis zal ik mijn boek "Rokeloze nachten" nog even moeten bevriezen. Want een boek uitbrengen in volle crisis is niet echt slim. Het eerste waar mensen op besparen zijn beoken van gerenommeerde schrijvers. Die zijn natuurlijk duurder dan andere, want gedrukt op kwaliteitspapier en de gage van de schrijver in kwestie is niet min.

Want dat heb ik me voorgenomen. Ik ga de tijd nemen om mijn uitgever te kiezen. Maar eerst het boek. Ik moet dringend nog wat paginaatjes schrijven. Als ik stop met roken. Ik voel aan mijn gebroken kies dat het niet lang meer zal duren. Ergens voor nieuwjaar nog. Voordat de cisis begint.

Hectisch. Dat is het juiste woord dat de situatie voor mijn verlof omschrijft. Zelfs tot de laatste uren voor mijn vertrek was alles strikt gepland om alle taken nog rond te krijgen voor de grote vakantie. En het is min of meer gelukt, behalve dan het vakantieberichtje plaatsen op mijn blog...

Sorry daarvoor. Ik had het al ergens laten uitschijnen, maar ben dus net terug van een volgens mij welverdiende vakantie . 2 weekjes Egypte maken een ander mens van je. 2 weekjes ontspannen. Of niet helemaal: we hebben namelijk een cursus diepzeeduiken gevolgd. Zo werd de eerste dag meteen in een snikheet klaslokaal doorgebracht! Leuk is anders, maar gelukkig konden we vanaf dag 2 het verkoelende zeewater opzoeken.

En het was prachtig. Het onderwaterleven in de Rode Zee is uitzonderlijk. Prachtig gewoon. En het water was warm. En de cursus leuk. En het examen te doen. We zijn dus geslaagd .

Of we tussen al dat duiken en studeren tijd gehad hebben om te stoppen met roken? Neen dus. Integendeel. Er is menig supergoedkoop sigaretje doorgetrokken geweest. Maar dat was eventjes niet aan de orde. Ik heb trouwens een hoofdstukje van mijn boek "Rokeloze Nachten" geschreven. Komt dat boek eindelijk nog eens een stapje verder. Klaar is hij niet, maar opgeladen ben ik wel. Mijn batterijen althans. Nodig, zo blijkt, want het werk is intussen niet blijven stilstaan...
 

Door een misgelopen misgelopenheid blijkt dat ik vorige maandag niets heb gepost. De verklaring voor dit gemiste tekstje zal ik voor een andere keer houden. Laten we nog wat brabbelen over historische dingen.

De geschiedenis herhaalt zich. Dat hoor je vaak. Niet omdat het graag gezegd wordt, maar gewoon omdat het zo is. Neem nu mijn rookstoppogingen. Iedere keer hetzelfde ritueel.  Telkens weer op de verkeerde manier stoppen, om vervolgens weer op de verkeerde manier te hervallen. Niet dat er een juiste manier is om te hervallen, maar bon.

Om te bewijzen dat ik gelijk heb, zal ik de geschiedenis zich dus nogmaals laten herhalen. Ik onderneem nog een rookstoppoging met nicotinevervangende stuff. Zoals due Snus. Sinds mijn laatste zuigtabakzakjes-verslaving, heb ik nog een rol aan de helft van de prijs tegoed. Ga ik niet laten liggen dus, en tenslotte ben ik wel een tijd rookvrij geweest. Nu weet ik dat één verslaving vervangen door een andere niet echt je dat is, maar ik geef mezelf toch nog eens een kans. De gewoontesiggies afleren met een zakje, daarna overschakelen op lichtere zakjes en tot slot stoppen. Dat is de manier die deze keer echt zal werken. Desgevallend wordt dan ook verdergeschreven aan het wereldvermaarde meesterwerk "Rokeloze Nachten". Het u aller bekend boek dat volop in ontwikkeling blijft, maar niemand die er verder aan schrijft.

Laten we eer weekendje over nadenken. En echt terugkomen op maandag. 3 maart. Om een nodeloze webrit naar een post-vrije weblog te besparen. Fijn weekend! 

Je moet vaak de geschiedenis kennen om het heden te begrijpen. Dat wordt vaak gezegd en geschreven. En soms is er iets van aan. Zo heb ik de voorbije dagen of zelfs weken weinig of niets gepost op mijn blogje. En om de draad weer op te pikken moet ik dus de gebeurtenissen van de voorbije dagen neerkribbelen.

De komende schrijfdagen kunnen jullie dus berichtjes vinden die zich niet die dag zelf, maar op een eerder tijdstip actueel waren. Zo blijft deze log compleet denk ik dan. En zal het de lezers de berichten die somewhere in time terug actueel zullen worden beter begrijpen. En daar blijft het niet bij. Alle hoofdstukken in mijn boek "Rokeloze Nachten" zullen ook logischer lijken als je de historische achtergrond kent. 

Als afsluiter een zinnetje dat mij is bijgebleven uit een ver verleden, maar waar ik nog vaak aan denk: Yesterday is history, tomorrow is a mystery. Today is a gift, that's why we call it "The present"...

Ik krijg af en toe wel eens de vraag hoe het staat met mijn boek. Het staat stil, zeg ik dan. Want na mijn voorwoord en mijn eerste hoofdstuk dat ik vlotjes neerpende in Spanje is er niet veel meer gebeurd.

Natuurlijk kan ik niet elke dag mijn literaire creativiteit los laten en de woordjes in mijn atoma pennen. Daarvoor ontbreekt het mij te vaak aan tijd. Altijd maar tijd, tijd, tijd... druk, druk, druk... de dagelijkse race tegen de klok doet me beseffen dat je af en toe eens tijd moet maken.

Dus hebben we besloten om er een weekje op uit te trekken. De echte reden is eigenlijk het gebrek aan zon en de vrees om zo de winter niet op een gezonde manier door te komen wat de doorslag gaf, maar het boek wordt verder geschreven in Turkije. Binnen een goeie 4 weken is het zover. Dan pak ik mijn pen en papier in, en vliegen we richting Gümbet!

Mijn objectief is om tot hoofdstuk 6 te geraken. Dat moet te doen zijn. Zo heb ik eveneens wat tijd om na te denken over de omslag. Of ik een foto of een tekening neem. En wie de eer zal krijgen om deze te maken. En wie het zal vertalen, want 13 talen is niet niks.  Maar goed, dat zijn zorgen voor morgen. Laten we vandaag beginnen met het goed inzetten van alweer een drukke werkweek. Met hopelijk enkele brandend actuele items die ik kan verenigen in mijn boek. Ik blijf het herhalen: Rokeloze Nachten wordt een succes!

Alvast een fijne maandag en tot morgen!

Het was een mooie dag gisteren. We waren er ons van bewust dat het geen gewoon dagje zou worden. Neen, teambuildingsgewijs werden we verwacht in Château de la Motte in Groot-Gelmen (Sint Truiden), om er het virus waarmee ons netwerk besmet was, te vernietigen. En dus hebben we - zoals voorspeld -de wereld gered.

Er waren vanzelfsprekend heel wat activiteiten die toegankelijk waren voor iedereen (behalve voor een zwangere collega ;-) ), en die van leuk tot zeer leuk gingen op mijn fun-schaal. En het hoeft gezegd, ik heb mijn roeping gemist om geheim agent te worden. De schietproef, het touwenparkoers, de river crossing, het raften en het sturen onder invloed waren me wel degelijk op het lijf geschreven. Met een ganzenveer.

Materiaal genoeg dus om mijn boek mee te stofferen. Rokeloze nachten zal een hoofdstuk krijgen dat geheel gewijd zal zijn aan deze leuke dag. Maar of het zozeer om de activiteit zelf ging, of mijn strijd om de siggies links te laten liggen, dat lezen jullie op pagina 178, 132 of 112 van mijn nog te schrijven bestseller.

We are back. Na een drukke vakantieperiode en een gebrek aan discipline om mijn blog-fans te schrijf te staan, komen we terug. Vanaf volgende week zal er weer regelmatig vers leesvoer te vinden zijn op deze stek. Ik zit boordevol inspiratie en rare hersenkronkels, en die staan te springen om te worden wat enkel de schrijver van de nooit eerder geziene bestseller "Rokeloze Nachten" ervan kan maken.

Laten we ook vooral niet vergeten dat ik misschien de eerste blogger in space wordt, want ik ga zeker deelnemen aan de wedstrijd op Q-music om een ruitereis te winnen ;-)

Voor de rest wens ik jullie alvast een spetterend trippel-weekend. Wees ongeduldig voor mijn nieuwe schrijfstrijd en vergeet vooral niet op Klara te stemmen op de poll op de website van Het Laatste Nieuws!

Tot binnenkort!

Ik rook terug naar de zoete geuren van mijn eau de toilette toen ik nederdaalde langs de glazen trap in de met marmer bedekte inkomhal. Ik wou niet boven blijven want de computer om dit nietszeggende tekstje bij elkaar te ritsen staat nu eenmaal op het onderliggende verdiep.

Waarom is die geur er terug? Een mengsel van subtiel gekozen citrusvruchten en verse sappige meloen. Tuurlijk, mijn eau de toilette. Ik gebruikte hem net nog. CK One Summer. Ik gebruik hem voortdurend. Er mag dan al geen zon zijn, ik ruik de zomer dan toch tenminste...

Eigenlijk wou ik vandaag gewoon eens een zinnetje gebruiken om mijn lezers er even in te doen geloven dat mijn drang naar de sigaret toch sterker is dan de wilskracht om te stoppen. Maar dat is natuurlijk niet zo. Ik hou dapper vol en verwen mezelf met het gespaarde geld met pakweg een flesje CK One Summer.

Maar eventjes terug naar 21 juli. Ik was vorige zaterdag immers te gast in Sluis. Een klein stadje waar het gras altijd een beetje groener is. Ik moest er zijn om de mogelijkheden te bekijken om er eventueel een signeersessie te organiseren. Voor mijn boek. Rokeloze Nachten, weet je nog? Ongelooflijk hoeveel Belgen er met de nationale feestdag op bezoek waren. Want dat is volgens mij typisch Belgisch: alles is dicht met dat nationaal gezwets, dus laat er ons eens op uittrekken. Naar Nederland bijvoorbeeld. Want daar zijn alle winkels wél open. Ook op zon -en feestdagen :-)

Ik heb eventjes geen inspiratie. Dat kan gebeuren. Het gaat niet gelukkig om een tijdelijk fenomeen. Gelukkig maar. Anders zou ik deze nacht ongetwijfeld wakker liggen. Om te peinzen over wat ik nu moet doen. Of straks, wanneer ik verder schrijf aan mijn boek.

Desalniettemin vind ik toch nog wat woordjes in mijn letterbakje. Die schrijf ik zo bijeen, alsof ik boordevol inspiratie zit. Want daar gaat het uiteindelijk om: de realiteit eventjes herwerken tot een leesbaar stukje. Zonder dat de lezer weet of de schrijver nu waarheid of fictie produceert. Of iets ertussen in. Zoals "Rokeloze Nachten".

Ik den erover na om een exclusive preview van mijn voorwoord te produceren, maar dan moet er wel vraag zijn natuurlijk. Anders heeft het weinig zin. Laat gerust een reactie op dit berichtje of stuur een mailtje. Met een beetje geluk is de eerste voorpublicatie een feit. Vooral handig wanneer ik eventjes zonder zit. Zonder inspiratie bedoel ik dan.
Tot morgen!

Een mens kan nog op zijn gemak niet eens wennen aan dit prachtige Belgische ol' time zomerweertje, of de fans staan al te trappelen van ongeduld, happend naar hun dagelijkse portie leesvoer. En gelijk hebben ze, anders had deze blog geen reden tot bestaan meer.

Over de vakantie wens ik niet veel te zeggen. Het weer was schitterend, de locatie adembenemend, de uitstappen prachtig en de GPS geen kloten waard. Kortom: een prachtvakantie. Zonder GSM. Da's de eerste. Of toch zo goed als zonder. Een verrijkende ervaring

Ik heb trouwens mijn voorwoord geschreven van mijn boek. Voor wie het nog niet kent: lees vooral verder in de oudere berichten, en je vindt alles over "Rokeloze nachten". Dé bestseller van het millenium. Ik zet er voor alle zekerheid nog niet bij welk millenium. Kwestie van geen valse verwachtingen te creëren bij mijn potentiële klanten.

Voor de rest had ik het de laatste week wat moelijk om terug in gang te schieten. Ook op deze blog. En geen enkele regendruppel die daar ook maar iets kon aan veranderen. De zonnestraaltjes van deze ochtend konden dat echter wel. Dus ben ik er ineens maar goed ingevlogen. Zo was ik op tijd thuis om jullie dit schrijfseltje uit te vinden. En jullie hopelijk te verblijden met wat was, en hunkerend doen uitkijken naar wat komt.

Dadaaa!

Inderdaad! Tot spijt van wie het benijdt, maar we knijpen er 2 weken tussenuit! Heerlijk rustig zonnen, en op stap gaan, en een beetje cultuur snuiven in het prachtige Spanje. Stoppen met roken in la guapa, Espana!

Alora bevindt zich in het zonnige zuiden, op een 30-tal km van Malaga. Karretje huren, en er op uit. Hotelletje is een oord van rust en vree, recht in de middle of nowhere, maar toch alles in de buurt als je over een wagen beschikt. Neem alvast een kijkje en kwijl: casa domingo .

Minder goed nieuws voor de blog-lezertjes natuurlijk, maar jullie zullen merken dat 2 weekjes zon en rust mijn inspiratie een boost zullen geven. En niet alleen voor mijn blog, maar zeker ook voor mijn boek. Rokeloze nachten. Verschijnt in 12 talen. Maar genoeg primeurs. Eerst koffers pakken. En dan wegwezen. En misschien kom ik wel terug in een land mét een regering. Tot binnen 2 weken! Toedeloe!

Je nu-nog-witte-maar-straks-weer-bruine-blogleverancier!

Eergisteren kreeg ik een berichtje van een collega. Met de vraag of ik wou meedoen aan de preselecties van "De Thuisploeg", een kwisprogramma op één. Tuurlijk wil ik meedoen. Ik met mijn multimediale kop mag dat niet missen hé

Dus gisteren wij naar Videohouse in Vilvoorde. Samen met nog een team of 17 onze parate kennis even getest en met een score van 17 op 20 de vuurproef doorstaan. Daarna kort ons team moeten voorstellen en weg waren we. Al volop de te verdienen centjes aan het verdelen... Not, want hoogmoed komt voor de val. en als eerste team binengaan is niet goed. Mensen vergeten snel en durven zich nogal eens de laatste teams het best herinneren natuurlijk.

Maar vandaag valt het verdict. Voor 16u worden we gecontacteerd als we er bij zijn. En anders niet. Het wordt dus stiekem nagelbijten. Tot de telefoon al dan niet rinkelt. Ik ben er in elk geval van overtuigd dat we een goede beurt gemaakt hebben. En als het niet lukt, dan kunnen we nog altijd inschrijven voor "De Kuisploeg". Een actief programma voor jonge 20-ers en 30-ers dat aan bo komt in het boek "Rokeloze Nachten". Over iemand die wil stoppen met roken. Maar dat verhaal kennen jullie al.