Stoppen met roken - Diary of a Quitter

Het had de tiel van een Suske en Wiske kunnen zijn, maar dat is het niet. Of de titel van mijn persoonlijke plafond-soap, maar dat is het ook niet. Maar het verklaart wel waarom ik het raamwerk in mijn keuken heb kunnen verplaatsen.

Maar dit even geheel ter zijde wou ik eigenlijk gewoon dit postje koppelen aan een nietszeggend postje. Temeer omdat ik nu net geen zin heb om het waterpas-verhaal uitgebreid neer te pennen. Dus laat ons maar over iets anders praten. Over het weer bijvoorbeeld. Het ziet er slecht uit. Ook voor de komende vakantiedagen.

Een ervaren ex-roker als ik zou er kunnen bij stil staan dat dingen die misgaan in een vroeger tijdperk aanleiding gaven tot een mislukte rookstoppoging. Een waterpas die niet waterpas is was dan genoeg om mij richting tankstation te begeven en een pakje Luckies te ruilen tegen een som geld. En dan gelukkig roken. Een trek van opluchting. Head rush. Te snel gerookt. Kotsmisselijk. En vooral terug bezig met die ongezonde gewoonte.

Ik ben er fier op dat ik het weer een aantal weken vol maak. Dat ik niet zoals bij eerdere pogingen al na 2 dagen laat afweten. Dat geeft me zekerheid dat het vervolg van het plafond verhaal goed zal verlopen. En daar kan geen waggelende waterpas wat aan veranderen!

Het probleem met mijn leven is dat ik niet weet wie of wat het precies stuurt. Anders was het eenvoudig om te zeggen of ik het goed vond of niet. Nu kan ik weinig zeggen.

Ik sta stil bij het feit dat ik gestopt ben met roken. Bij het feit dat ik de rest van mijn leven zal slijten met het nostalgisch terugdenken aan een sigaret-moment. Want je mag zeggen wat je wil, de genotsmomenten zijn er. Of ze zijn er in elk geval geweest. En de zever dat je dit moet vervangen door iets anders aanvaard ik niet. Want het is gewoon door niets te vervangen. En dan maak ik mezelf wijs: "Het beste aan de sigaret was de seks ervoor."

Och, soms zou ik gewoon willen weten waaraan ik ooit zal doodgaan. Weet ik meteen of het werkelijk de moeite loont om te stoppen met roken. En fo dat alleen zal volstaan om de kanker uit mijn lijf te houden. Omdat volgens mij roken slechts één van de minieme factoren is. En zonder Zyban staan we terug waar we horen te staan. In de grijze realiteit. Met saaie gekopieerde dagen vol stress, al dan niet positieve, zonder dingen die ik echt wil. Zonder verklaringen voor plotse gedragswijzigingen. Zonder te vragen "Waarom?". Zonder motor. Zonder geld. Zonder drank. Zonder fun. Zonder uitzicht op een pensioen. Zonder te denken aan een fijne reis. Zonder een onverwachte, impulsieve beslissing. Iets waar ik vroeger nochtans goed in was. Zonder.... gewoon, zonder Zyban en zonder rook.

Fijn weekend!

Belgacom heeft er duidelijk nog niet genoeg van. Laten we de lijn nu eens volledig annuleren. Dat hadden we nog niet gehad. 3 decoders, 3 modems en een handvol techniekers waren wel al de revue gepasseerd. En blijkbaar doen zij nu - eens alles terug werkt - waar ik al lang aan dacht: opzeggen die handel!

Ik had vandaag zin om het hele zootje door het raam te kieperen. En het daar te laten liggen. Daar zal mijn hormonenspiegel wel voor iets tussen zitten. Mijn haar groeit dat het geen naam meer heeft. En nog vanalles...

En dan zou een mens moeten stoppen met roken. Da's het enige wat ik momenteel nog heb. Mijn sigaret. Die laat het nooit afweten, die zegt nooit nee, die heeft altijd goesting om te branden, je moet daar geen abonnement op nemen, of geen afspraak voor maken. Hoogstens later bij de dokter. En als ik de som maak van alles wat ik te kort kom in mijn leven, dan heb ik uiteindelijk misschien nog tenminste één constante. Het ligt waarschijnlijk weer gewoon aan mij. Naief als ik ben. Och ja, het zal me wat. Alles kan ontploffen. En Murphy, die geven ze voor mijn part de strop.

Vandaag is het zover. Ik ga straks mijn allerlaatste sigaret roken. En het is niet zo dat ik nooit meer mag roken, neen, ik rook gewoon niet meer. Dat is een keuze en verder moet daar niets over gezegd worden.

Gedaan met de nerveuze momenten waar ik naar een sigaret verlang. Gedaan met die verdomde afhankelijkheid. Geen ommetjes meer moeten maken om snel nog een pakje rook te gaan halen, of snel naar buiten om er ééntje te roken. Of scheef bekeken worden als je ergens staat te roken.

En nu maar hopen dat straks de wekker niet afloopt ;)