Stoppen met roken - Diary of a Quitter

Het worden ongetwijfeld weer drukke tijden voor de apothekers onder ons. Trouwens ook voor de naar een rookstop zoekende medemens. Vaak komen beide elkaar tegen.

Met het jaareinde in zicht is menig roker al druk bezig met zijn ideale hulpmiddel te zoeken. Worden het pleisters, zuigtabletjes, kauwgummetjes, een spray of misschien eens die laatste nieuwe lekkere pilletjes? Aan keuze geen gebrek. Je hoeft het trouwens niet meteen in de chemische sector te zoeken. Acupunctuur, lasertherapie of de eenvoudig-stoppen-methode van Eric Eraly lijken ook al eens te helpen. Ik blijf er echter sceptisch tegenover staan. Het probleem met de brain methodes, is dat ik die vooraf doorheb. En dan heb ik zoiets van "Ik laat mij niet vangen"... Zo was het befaamde boek van Allen Carr een maat voor niets. En ik was eer nochtans met goede moed aan begonnen.

De chemische middeltjes hebben met wisselend succes hun efficientie bewezen, maar nooit voor lang. Van de pleisters kreeg ik na 3 dagen brandende rode vlekken, de gummetjes bezorgden me een hik-festijn en de zyban maakte mij licht in het hoofd. En telkens ben ik weer hervallen. En telkens besef ik dat het niet goed is, dat ik beter zou stoppen. De mid-30's komen in zicht, en dan wordt het echt wel hoog tijd om te stoppen.

En dat is dit jaar niet anders. Als ik terugblik naar het voorbije jaar, dan was het een kalm jaar voor wat de rookstoppogingen betreft. Bijgevolg heb ik er ineens een pak minder mislukte pogingen gehad.

en toch wordt het deze keer anders. Ik wil niet - zoals de meerderheid van de rookstopkandidaten - met nieuwjaar stoppen. Neen, deze keer probeer ik het voor de klok 12 uur slaat. Op mijn eigen manier, zonder hulpmiddeltjes. Uiteindelijk zit alles tussen de oren. Want wie drie uur zonder nicotine kan, kan het ook drie dagen-weken-maanden... En dat weet ik dat dit makkelijker gezegd is dan gedaan.

Wordt gelukkig vervolgd. Want als ik één goed pré-nieuwjaar-voornemen heb, dan is het wel het verder schrijven aan mijn blog ;-)

Op donderdag 13 maart 2008 heb ik om 7u16 mijn laatste sigaret gerookt. Ik wou dat toch even melden. En naturrlijk denkt iedereen dat de record hervaller er weer niet zal in slagen om definitief van de tabak te blijven, en op zich hebben ze gelijk.

Want ik speel natuurlijk een heel klein beetje vals. Ik gebruik nicotinevervangers. Snus. Maar het hoort er bij. Gecontroleerd kan ik dat middel wel een tijdje blijven gebruiken, maar eerst van de rokende nicotinerush afkicken, en dan pas van de zuigende :-)

Prettig weekend iedereen en tot binnenkort! 

Het geeft een rare bijklank. "Belofte maakt schuld". Schuld is zo negatief... Maar goed, daar ga ik mijn virtuele inkt niet aan verspillen. Het is 3 maart...

De bestelling is geplaatst. Ik ga terug stoppen met roken op mijn manier. Door de sigaret te vervangen door het product waarover je op deze eigenste webstek meer informatie vindt in de rechterbovenhoek van deze pagina. Snus. Het Scandinavische alternatief voor roken. Verboden in de rest van Europa, maar populairder daarboven dan Frans Bauer in het rusthuis.

Maar ik zal voorzichtig meoten zijn. Want de maag reageert niet zo goed bij overdadig gebruik. daarop dat ik het spul correct zal doseren deze keer. Met de nodige omzichtigheid gebruiken en plannen om tenslotte ook met de Snus te stoppen. Hoe dit verloopt en hoelang ik het zal volhouden vinden jullie de komende dagen en weken op dit blogje. En of de teksten er iets grimmiger op zullen worden of niet, dat laat ik in het midden.

Cheers! 

Door een misgelopen misgelopenheid blijkt dat ik vorige maandag niets heb gepost. De verklaring voor dit gemiste tekstje zal ik voor een andere keer houden. Laten we nog wat brabbelen over historische dingen.

De geschiedenis herhaalt zich. Dat hoor je vaak. Niet omdat het graag gezegd wordt, maar gewoon omdat het zo is. Neem nu mijn rookstoppogingen. Iedere keer hetzelfde ritueel.  Telkens weer op de verkeerde manier stoppen, om vervolgens weer op de verkeerde manier te hervallen. Niet dat er een juiste manier is om te hervallen, maar bon.

Om te bewijzen dat ik gelijk heb, zal ik de geschiedenis zich dus nogmaals laten herhalen. Ik onderneem nog een rookstoppoging met nicotinevervangende stuff. Zoals due Snus. Sinds mijn laatste zuigtabakzakjes-verslaving, heb ik nog een rol aan de helft van de prijs tegoed. Ga ik niet laten liggen dus, en tenslotte ben ik wel een tijd rookvrij geweest. Nu weet ik dat één verslaving vervangen door een andere niet echt je dat is, maar ik geef mezelf toch nog eens een kans. De gewoontesiggies afleren met een zakje, daarna overschakelen op lichtere zakjes en tot slot stoppen. Dat is de manier die deze keer echt zal werken. Desgevallend wordt dan ook verdergeschreven aan het wereldvermaarde meesterwerk "Rokeloze Nachten". Het u aller bekend boek dat volop in ontwikkeling blijft, maar niemand die er verder aan schrijft.

Laten we eer weekendje over nadenken. En echt terugkomen op maandag. 3 maart. Om een nodeloze webrit naar een post-vrije weblog te besparen. Fijn weekend! 

Het enige wat ik niet graag heb aan een vakantie, is dat ze voorbij is! Maar ik denk dat iedereen daar hetzelfde over denkt. Je bent natuurlijk benieuwd hoe het is geweest. Wel, het was kort maar goed :-) Wel anderhalve dag regen, wind en storm gehad in het anders zo zonnige Turkije, maar dat hebben we goed doorstaan. Ondergelopen kamer inbegrepen. Zo hebben we dat ook eens gehad. En een ritje met de ziekenwagen. Of toch iets wat er op leek. Op weg naar het ziekenhuis om mijn teerbeminde van zijn jeukende kwal-encounter te verlossen.

Maar wat ik voorzien had om de rest van mijn tijd in te vullen, is jammer genoeg niet gelukt. Hoewel ik zeer veel inspiratie heb opgedaan op de steiger, ben ik niet tot schrijven gekomen. Ik had het veel te druk met... ja, met niets eigenlijk. Totale ontspanning! Op mijn manier.

En daar hoort jammerlijk een sigaretje bij. Veel sigaretjes. En dus heb ik de week als volleerde roker doorgebracht. En ik heb er geen spijt van. Want misschien loop ik morgen op het verkeerde moment op de verkeerde plek en valt er - pardoes - een olifant zonder valscherm op mij. Voor hetzelfde geld valt ie niet natuurlijk, maar gelijk which way it turns, ik heb dan toch mijn zin gehad.

En natuurlijk is het vervelend om bij het terugkeren aan de roep van het dampend stukje kankerverwekker te weerstaan, maar dat vangen we op met een portie Snus. Niet dat dat een sluitende oplossing is, maar voorlopig helpt het me de dag door.

 En vanaf nu mogen jullie opnieuw een eigenzinnig stukje verwachten. Zo'n keer of vier per week. Tenzij die olifant dan toch valt natuurlijk...

Het was nog vroeg deze morgen toen mijn allerliefste de kamer kwam ingelopen. "Je bent er weer eens van aan't profiteren". Tuurlijk. Ik was al lang wakker maar kon de kracht nog niet vinden om uit ons warme bed te wippen. En zo blijf ik dan liggen. Langer dan normaal tegenwoordig. Het weer is de grote boosdoener, want het ontbreekt mij aan zon in deze koude tijden... Opwarming van de aarde, behalve het stukje België denk ik dan.

Toen ik mijn nog slaperige ogen uitwreef begon het stilaan te dagen. Ik ben niet goed bezig. En dan heb ik het niet over het opstaan, maar wel over het al dan niet stoppen met roken. Ik betrap er mij meer en meer door dat ik - al dan niet onder invloed van een glaasje edel gerstenat of goede wijn - er mij maar al te graag laat toe verleiden om een siggie op te steken. Ik schuifel dan wel een sigaretje links of rechts binnen onze nog rokende vriendenkring. Of bij een jong manneke die mij vraagt of ik richting Dilbeek moest. "Heb je toevallig een Luckie Strike voor mij?" antwoordde ik hem. Zij die verdomd toch wel "ja". Ik naam ze aan en verontschuldigde mij dat ik op weg was naar een plasplek, en hem dus verder niet van dienst kon zijn. Hij leek teleurgesteld. Ik niet.

Het moet gezegd dat stoppen met roken uiteindelijk een levenslange opdracht wordt. Daar ben ik mij intussen wel van bewust. Omdat de goesting blijft. Na 3 weken, na 6 maanden, na 2 jaar, zelfs na 20 jaar blijft de goesting (niet dat ikzelf al 20 jaar gestopt ben, maar ervaren familieleden echter wel). Ik zou er veel voor over hebben om te weten of ik een al dan niet pijnlijke dood zal sterven. En vooral of deze vroeger of later komt dan ik zelf in mind heb. Maar het antwoord daarop zal een mysterie blijven. Tot op de dag van de reis naar de al dan niet eeuwige jachtvelden natuurlijk.

Maar ik heb nieuwe moed. Ik ban de tabak in rookvorm volledig uit mijn leven (alweer). En ik zal mezelf niet meer toelaten om in tijden van al dan niet benevelde toestand een rokertje te consumeren. Ik heb immers mijn Snus nog. En dat is voor mij voorlopig de enige mogelijkheid om de sigaret links te laten liggen. En als alles wat makkelijker gaat, zullen we die rommel ook wel afbouwen. Maar dat zijn zorgen voor morgen. Tenzij mijn ticket voor de laatste reis vandaag gevalideerd wordt natuurlijk.

Ciao!