Ons leven is prettig geregeld. tenminste, als je een uurwerk hebt. Want iedereen heeft nooit tijd, of niemand heeft ooit tijd. 't Is maar hoe je het bekijkt. Iedereen moet altijd overal zijn en tegen dan of dan dingen doen of net niet doen, of stoppen met dingen toen, maar altijd in functie van tijd.

We hebben toestelletjes die er ons aan herinneren dat het tijd is om op te staan. Al dan niet voorzien van één of ander irritant geluid. We slagen er in om herinneringen in onze agenda te plakken die dan op het juiste moment op het scherm floepen van onze smartphone. Op tijd. We krijgen uitnodigingen voor feestjes via Facebook, ook op onze smartphone en ook op tijd. We krijgen mailtjes, en wat is naast de inhoud het meest belangrijke element? Het moment waarop je het ontving. Mensen praten meer over wanneer ze iets hebben ontvangen dan over de preciese inhoud ervan.

En toch vraag ik mij af hoe lang deze race tegen de tijd kan blijven duren. Als Westerling ben je natuurlijk niets anders gewoon. Stel je maar eens een leven voor zonder uurwerk of tijdsaanduiding. Zelfs dat is niet mogelijk, want overal vind je een klokje terug.

Je vindt een klokje in je auto, je GPS-toestel, je GSM, je computer, je tablet, je hartslagmeter (ik vraag me trouwens af waarom: als je hart stopt heb je toch geen boodschap meer aan tijd?), de kilometerteller van je fiets en ook in dynamische reclameborden, het kasticket van de supermarkt, op de parkeerboete onder je ruitenwisser, op de wachtborden van de metro, op je vaste telefoon, je MP3-speler, je fototoestel en op je blog. Het is nu 6u54. Tijd om te werken. 

Lotto. Euro Millions. Onbewoond eiland. Geen tijd. Dromen. Wakker worden. En verder racen.

Fijn weekend! En zie dat je rond geraakt 

GELD & GEZIN - Een nieuw jaar is aangebroken en daar horen steevast goede voornemens bij. Voor veel rokers staat stoppen met roken hoog op het lijstje met prioriteiten. Maar wat kost het eigenlijk?

(netto/hln) – Stoppen met roken is zelden makkelijk. Wie er aan begint, heeft twee keuzes: de sigaret van de ene dag op de andere afzweren (zonder twijfel de goedkoopste optie) of een beroep doen op hulpmiddelen die ondertussen talrijk op de markt zijn. Zo kunnen rokers het stoppen draaglijker maken met nicotinepleisters en –kauwgom of het nieuwe middel Nicobloc.

Maar wat kosten die hulpmiddeltjes eigenlijk? Klik hier om het volledige artikel te lezen.

Voor dit artikel werd toelating verkregen van de verantwoordelijke uitgever.

Copyright © netto.be

Tijden veranderen. En dat heb ik vorige zaterdag nog maar eens aan den lijve mogen ondervinden. Ik was nu niet meteen op de meest heuglijke gebeurtenissen in een mensenleven aanwezig, maar de begrafenis die k bijwoonde deed me toch even stilstaan bij de evolutie der gebruiken en gewoontes.

Ik was mooi op tijd aanwezig, maar ofwel was de kerk te klein, ofwel was er teveel volk, maar ik moest rechtstaan. Ik heb er dan meteen van geprofiteerd om alles en iedereen eens gade te slaan. En devaststellingen waren navenant.

Zo merkte ik op dat tussen de massa 60 plussers er maar een handvol mensjes waren die groter zijn dan ik. Terwijl ik met mijn meter eenentachtig nu niet bepaald groot ben. Er waren 85 + 77+ 80 + 34 gasten. Je kan ze tellen als je achteraan staat. Gewoon het aantal stoelen maal het aantal rijen en je hebt zo het juiste aantal. Ik had de mensen van het koor niet meegeteld, noch de pastoor of de misdienaars. Die behoren immers tot het meubilair, en niet persé door tot de bezoekers van de dienst.

Voor de rest waren een witte balonnen, geverfd haar, opgetutte zestigers, Franz Bauer, Jan Smit (of toch hun muziek) en kaarsen. Wat me opviel was de aanwezigheid van een videcamera. Wie wil er nu in godsnaam herinnerd worden aan een begrafenis? Ik in elk geval niet...

Een heleboel veranderingen dus. Maar gelukkig blijven er nog dingen onveranderd. Een pastoor die verstrooid is en zegt dat de overleden vrouw in kwestie een goede vader is geweest, microfoons die te luid staan en iedereen naar de oren doet grijpen, de kaarsen die toch zo moeilijk in brand te steken zijn, stinkende wierrook. En een klokkenluider. Want het touw dat tot op de grond hing, net achter mij werd muisstil naar bovengetrokken tot op een soort balkon door wat ik noem de koster. 

Laten we hopen dat er niet veel meer volgen. Begrafenissen dan. Wat de veranderingen betreft, daar kan ik eigenlijk nog mee omgaan.Maar een geslachtsverandering in de kist, dat is en blijft voor mij een brug te ver.