Stoppen met roken - Diary of a Quitter

Gisteren toch niet bij de pakken blijven zitten en onverwachts toch nog gaan shoppen. Dat geeft zoiets oppeppends. En dat doet de negatieve gedachtenvloed keren zodat we ons toch nog beter voelen.

Vandaag had ik het echter wel weer even moeilijk. En alles heeft met stoppen met roken te maken, én met het feit dat ik eigenlijk geen verschil voel. Ik voel me niet beter, en op sommige momenten zelfs slechter dan wanneer ik rookte. Maar dat zal wel tussen de oren zitten. Of toch, er is wel een verschil met vroeger. Het is waar wat ze zeggen over mannen die stoppen met roken en viriliteit. Daar waar ik als roker gemiddeld één keer om de 7 seconden aan seks dacht, denk ik nu zeker 7 keer aan seks per seconde. Maar of dat echt beter is...

Anyway, morgen vertrek ik voor een paar dagen naar het buitenland. Voor mijn werk. Maar daar zullen jullie hier dan morgen wel meer over lezen. Als er een internetconnectie is natuurlijk. Tot later!

Het probleem met mijn leven is dat ik niet weet wie of wat het precies stuurt. Anders was het eenvoudig om te zeggen of ik het goed vond of niet. Nu kan ik weinig zeggen.

Ik sta stil bij het feit dat ik gestopt ben met roken. Bij het feit dat ik de rest van mijn leven zal slijten met het nostalgisch terugdenken aan een sigaret-moment. Want je mag zeggen wat je wil, de genotsmomenten zijn er. Of ze zijn er in elk geval geweest. En de zever dat je dit moet vervangen door iets anders aanvaard ik niet. Want het is gewoon door niets te vervangen. En dan maak ik mezelf wijs: "Het beste aan de sigaret was de seks ervoor."

Och, soms zou ik gewoon willen weten waaraan ik ooit zal doodgaan. Weet ik meteen of het werkelijk de moeite loont om te stoppen met roken. En fo dat alleen zal volstaan om de kanker uit mijn lijf te houden. Omdat volgens mij roken slechts één van de minieme factoren is. En zonder Zyban staan we terug waar we horen te staan. In de grijze realiteit. Met saaie gekopieerde dagen vol stress, al dan niet positieve, zonder dingen die ik echt wil. Zonder verklaringen voor plotse gedragswijzigingen. Zonder te vragen "Waarom?". Zonder motor. Zonder geld. Zonder drank. Zonder fun. Zonder uitzicht op een pensioen. Zonder te denken aan een fijne reis. Zonder een onverwachte, impulsieve beslissing. Iets waar ik vroeger nochtans goed in was. Zonder.... gewoon, zonder Zyban en zonder rook.

Fijn weekend!

Eigenlijk heeft de titel van dit stukje helemaal niets te maken met hetgeen ik wil schrijven. Maar ik vond het lekker klinken. Geografische zindelijkheid. Geen mens die me zal vertellen of het bestaat. En of er überhaupt iets over geweten is als het bestaat.

Wat ik eigenlijk wou zeggen ben ik eigenlijk compleet vergeten. Maar dat is niet erg. Vergeten fictie is daarom zeker nog geen verloren fictie :-)

Vandaag is mijn eerste dag zonder Zyban. Gewoon vergeten te nemen. En eigenlijk niet gemist. Tenzij vanavond dan. Bij het schrijven van dit tekstje.

Als ik het zo lees vind ik mijn logjes mét Zyban wel leuker dan die zonder. Ik zal er morgen maar één nemen...

Het is niet goed. Al die lekkere sjokolade die op mij ligt te wachten, en dit terwijl mijn metabolisme al op de "pak-maar-kilootjes"-stand staat... maar ik laat het niet aan mij hart komen. Ik denk er eigenlijk niet bij na en snoep er maar op los. Dat neem ik er momenteel eventjes graag bij, want mag mijn rookstop nu al een succes genoemd worden, ik voel dat ik er nog helemaal niet ben. Dus kan een beetje lekkers zeker geen kwaad... Mijn Zyban heb ik trouwens afgebouwd van 2 pillen naar 1 pil. De nevenwerkingen waren mij een beetje té oncomfortabel: oorsuizen, draaierigheid, mood swings,...

Anyway, deze morgen kwam ik een Paasklok tegen. Totaal uitgeput en snakkend naar een beetje water wachtte ze op de balustrade van ons terras tot ik buiten kwam.

"Het is me wat" zegt ze
"Wat?", vraag ik, "wat is je wat?"

"Pff, ik weet het niet. Vroeger ging alles vanzelf, en nu is het altijd wat. Niet teveel suiker, dit ei moet in een papiertje, daar moet een strikje rond, dees is niet goed voor mijn cholesterol, ik ben net gestopt met roken, waarom verstop je de eieren steeds zodanig dat we ze pas tegen de zomer terugvinden, enzovoort, enzoverder"

"Ik ben gestopt met roken"

"Zie je wel! Altijd wat!"

"Ja maar, dat houdt me niet tegen. Laat maar komen, zo heb ik wat om handen"

En zo gingen we een gezellige namiddag tegemoet. We dronken samen een glaasje wijn, maar na elk glas moest ik wel even testen of de klok de klepel wel nog wist hangen. Kwestie van te vermijden dat ze van bij mij met haar smikkel recht tegen een verlichtingspaal knalt. Krijg ik meteen die rommel nog over me heen. En op het dronken voeren van Paasklokken staan ongetwijfeld zware straffen. En iedereen kent het alomgekende gezegde: "als de wijn is in de Paasklok, is de fles leeg!"

Nu ik gisteren over fictie begonnen ben, heb ik de smaak helemaal te pakken. Ik denk na over mijn rol in het boek. Misschien ben ik een krantenverkoper. Die geen sigaretten mag verkopen aan -16 jarigen. Of een bakker. Of een moordenaar!

Ja! Misschien ben ik wel een psychopatische moordenaar die door het stoppen met roken aan de slag gaat als hersenchirurg. Hij steelt tijdens zijn post-operative bezoeken de sigaretten van het bezoek van zijn toekomstige slachtoffers. Met de filters van de gestolen sigaretten bouwt hij een vlot waarmee hij binnen de langste keren naar een onbewoond eiland vaart. Daar wordt hij zwanger van een verloren gelopen ijsbeer. Men zou maar beter niet op zijn tenen trappen. Of tegen zijn schenen stampen. Zwangere hersenchirurgen laat je beter met rust. Uiteindelijk wordt hij gevonden doordat een neergestort vliegtuig zijn schuilplaats verraadt en het eiland een decor wordt voor een populaire televisieserie met de titel "Found"

Fictie is fijn! Ik schrijf lekker wat ik wil. En jullie lezen het. Of ik nu rook of niet. Vandaag is het trouwens mijn verjaardag. 33 word ik. Dat is jammer genoeg bittere realiteit, al troost ik mezelf met de gedachte dat ik binnenkort waarschijnlijk terug ga studeren. Voor hersenchirurg. Enige gelijkenis met fictieve personen is puur toeval...

Vandaag werd ik er door een zwangere vrouwelijk collega attent op gemaakt dat stoppen met roken niets is in vergelijking met een kindje baren. K stelde mij voor om te wisselen. Zij zou dan stoppen met roken (terwijl ze nooit gerookt heeft, dus da's een makkie), en ik zou dan haar kindje baren.

In een boek waar fictie en werkelijkheid elkaar kruisen kan dit natuurlijk allemaal. En ik zal dus met veel zorg en liefde het kindje baren van K, ergens tussen pagina 32 en 172 van mijn bestseller "Rokeloze Nachten". Het is evident dat K. niet K. maar eerder V. zal heten, kwestie van overeenkomsten met bestaande personen zo veel mogelijk te vermijden.

Ik vind dat fijn, fictie, want dat betekent dat ik in het boek gewoon zou kunnen roken, terwijl ik het in het echte leven niet doe. Of nee, toch niet. Ik zal immers tijdens een groot deel van het boek zwanger zijn. Dus kan ik niet roken... Tenzij ik het pas in de vijfde maand ontdek dat ik zwanger ben. Dan heb ik gewoon 5 maand doorgerookt tijdens mijn zwangerschap. In mijn boek geef ik dat immers de gevolgen die ik wil. Fictie. Fantasie. Grove leugens.

Och, eigenlijk wou ik gewoon zeggen dat het niet mijn bedoeling was om tegen schenen van zwangere, al dan niet humeurige, vrouwen te trappen. Ik trap veel liever op de tenen. Maar waarom, dat ga ik hier niet neerpennen, anders staat K. me morgenochtend ongetwijfeld op te wachten. En deze keer zal ik er waarschijnlijk niet zo makkelijk van afkomen ;-)

Een flinke week, en ik begin het stilaan te merken dat ik gestopt ben: een verstopte neus, stilaan zwaarder gaan hoesten, droge ogen en hoofdpijn. Waarschijnlijk zijn het ook gewoon de nevenwerkingen van de Zyban die hier voor een groot stuk tussenzit, maar goed, ze zijn er toch.

Desalnietteming kruipt de tijd stilaan verder. Richting donderdag. Dan word ik 33. Kan je niet meer omdraaien, ik weet het, maar ik zal in elk geval aan mijn 32 gestopt zijn met roken. En nu maar duimen dat ik niet zwaar ziek wordt. Anders is die levenslange lijdensweg voor niets geweest...

Vandaag heb ik me tot de middag goed gevoeld, maar sindsdien superslecht en het verbetert er nie op. Ongelooflijk zeg, die naweëen... Maar ik ga verder niets schrijven vandaag. Het gaat toch nie gaan. Trouwens, ben al verbaasd dat er zoveel op staat. Nutteloze letters. Misschien iets voor mijn tweede boek? Morgen beter. Tot dan!

Ongelooflijk hoe mijn humeur vandaag ups en downs kent. Het ene moment ben ik euforisch, het andere moment eerder neerslachtig. Ik lijk wel zwanger!

En tegelijk met die ups voel ik mij goed in mijn rookstoppoging, en met die downs stel ik mij dan de vraag of ik werkelijk niets meer mag... Belachelijk achteraf bekeken, maar de kronkels doen hun werk.

Ik heb deze nacht trouwens niet zo best geslapen. Dat zal er ook wel voor iets tussen zitten. En quasi een ganse dag vergaderd, wat leidt tot een chronisch zuurstoftekort :-)

En ondertussen gaan we door. Morgen de eerste week achter de rug en maandag start ik met de dubbele dosis Zyban. Benieuwd wat dat wordt. Hopelijk nog meer euforische momenten, en want minder downs. Dan is deze rookstop sowieso een succes :-)

Het gaat snel. Vandaag dag op dag 1 jaar geleden ben ik aan dit schrijfselhoekje begonnen. Ik kan het amper geloven. 1 jaar lang kronkels en flitsen, soms leuke, soms minder leuke momenten, een aantal stoppogingen, verhaaltjes, Laurette-feiten en mijn soms eigenzinnige kijk op de actualiteit, al dan niet omsluierd door een vleugje rook, heb ben al bijna 15.000 keer de revue gepasseerd!

Ik wens langs deze weg dan ook mijn trouwe en minder trouwe lezers bedanken en hoop dat de verkoop van mijn eerste boek "Rokeloze Nachten" hetzelfde succes zal kennen.

Bedankt iedereen! En als het boek klaar is zullen jullie de eersten zijn die het zullen weten. En zolang de stop-tikker telt blijven we schrijven. En mocht de tikker stoppen, dan blijf ik ook schrijven. Wie schrijft die blijft. Of die nu rookt of niet... Tot morgen!

Hondervijfenzestig minuten. Dat is de tijd die ik over het traject Herstal-Asse heb gedaan. Ik was om te ontploffen. Echt letterlijk om te ontploffen. BOEM! Dit was het moeilijkste moment in mijn prille rookstop. Ik heb een bijna-agressie aanval gehad. En dat is nooit goed.

Ik werd tijdens mijn avontuur om de files te vermijden zo nerveus dat ik op een haar na een ongeval heb kunnen vermijden. Een wrak met 3 jonge roekeloze medemensen. Ik had ze bijna op mijn schoot.

Intussen tikt de tijd verder, en zal ik me pas binnen een week of drie zeker beginnen voelen. Maar zolang de schapen blaten en de koeien loeien hoef ik me geen zorgen te maken. Tijd om een koetje te temmen. Tot morgen!

De Nicorette kauwgum doet zijn werk niet meer. 't Is te zeggen, ik kots mijn hart en ziel er bijna uit na elk gumpje. Raar, omdat het tot gisteren redelijk nevenwerkingloos werkte. Mijn half performante maag zal er wel voor iets tussen zitten. Het aantal nicotine porties is hierdoor vandaag gereduceerd naar 3. Daarom schakel ik vanaf morgen over op Zyban. Kan ik dan wel niet slapen de eerste nachten, maar ik zal me in elk geval beter voelen. Althans, dat verwacht ik toch.

Het boek met de onuitgegeven titel "Rokeloze Nachten" zal er nu waarschijnlijk wel sneller komen dan verwacht, al moet ik afwachten of ik tijdens de aankomende slapeloosheid in staat zal zijn om te schrijven. En of ik geen rare kronkels krijg van die hersenpillen. Of dat er net een paar kronkels verdwijnen... voer voor het Dierenbos ;-) Maar later meer hierover.

Bonne swaree en tot morgen!

Blijkbaar snapt niet iedereen mijn vorige post. Sommigen vragen me wat er fout is met mijn quitmeter. Om open en eerlijk over te komen naar mijn lezers toe acht ik het dan ook opportuun (mooi woord hé?) om voor alle zekerheid effe de handleiding mee te geven:

1. Lees het artikel van 30/1
2. Lees dan de post van 1/2
3. Laat je brein zijn werk doen
4. Kom erachter dat David zijn rookstop weer eens is mislukt
... en klaar!

Ik kan eigenlijk ook gewoon zeggen dat ik terug gestopt ben met stoppen. De teller in de vorige post is niet volledig juist, maar ik kan de 3 uurtjes er niet aftrekken...

Ik heb geen excuus waarom ik het voor de 13.291e keer niet heb uitgehouden, maar ik ben nu echt wel zeker dat het zonder hulpmiddel niet lukt. Ik was nochtans zeker van mijn stuk en dacht dat het deze keer echt ging lukken, maar na menige smeekbedes van mijn collega's ben ik dan toch gezwicht voor de verkeerde drang. En dat niemand nog zegt dat het makkelijk is! En dat niemand ooit nog die nevenverschijnselen minimaliseert! Diep respect voor de mensen die er wel in slagen om het staafje rook aan de kant te laten!

Maar goed, ik heb nog wat tijd tot aan mijn verjaardag, want dat blijft de streefdatum. Ik zoek nog uit hoe ik het precies zal aanpakken, maar iets homeopathisch zie ik wel zitten. Of iets Zyban-achtigs. Liefst zonder nevenwerkingen. Of enkel positieve en leuke :)

Anyway, we zien wel. En jullie zijn de eersten die het zullen vernemen. Vroeg of laat, er kan weer gewed worden...